Βαλαβάνειος απορία: Πατριώτες ή κορόιδα;

Κα Βαλαβάνη, έχω μία απορία:
Δεδομένου ότι :

  • Προσφέρετε 50% διαγραφή εφόσον εξοφληθούν εφάπαξ ληξιπρόθεσμες οφειλές του 2013 ή νωρίτερα. Η διαγραφή αυτή δεν υπόκειται σε άλλες προϋποθέσεις.
  • Προσφέρετε τις 100 δόσεις με επιτόκιο 3% για > €5.000 (0% για <€5.000) χωρίς άλλες προϋποθέσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές που γεννήθηκαν το 2014

σας ερωτώ πως θα χαρακτηρίζατε κάποιον που εξοφλεί εγκαίρως τις υποχρεώσεις του προς το κράτος;

Με τιμά η απόδοση του τίτλου του “πατριώτη” αλλά, αν μου επιτρέπετε, να σας κάνω και μία πρόταση: 30% των εισπραχθησομένων ποσών από τις ως άνω ρυθμίσεις να αποδίδονται ως rebate σε όσους εξόφλησαν εγκαίρως τις υποχρεώσεις τους. Θα ήταν ενθαρρυντικό δίπλα στα κίνητρα για την μη πληρωμή να προσθέσετε και κίνητρα για την έγκαιρη πληρωμή. Διότι πέρα από τους χαρακτηρισμούς, τα θεσμικά και οικονομικά κίνητρα αποδεικνύονται ακόμα ισχυρότερα (δείτε, πχ, την καθημερινή “ψήφο” των συμπατριωτών μας στα γκισέ των τραπεζών).

Αγνοώντας το Ευρωπαϊκό savoir vivre

Με το φτωχό μου μυαλό:

Ο Ντάισεμπλομ συμφώνησε την Πέμπτη με τον Πρωθυπουργό μας να βάλουν κάτω τα νούμερα και πολιτικές και να εντοπίσουν διαφορές (gap analysis). Είχαν περιέργεια να δουν τι έχει στο μυαλό της η κυβέρνησή μας.

Κατά το τριήμερο διαπίστωσαν ότι τα νούμερα οι δικοί μας τα ψάχνουν ακόμα ενώ επέμειναν σε πολιτικές που όπως όλοι καταλαβαίνουμε πια επιδεινώνουν τα δημοσιονομικά μεγέθη.

“Τα πήραν” λοιπόν κάποιοι από τους εταίρους μας, διότι, μεταξύ άλλων, η κυβέρνησή μας δεν έχει καταλάβει ακόμα πως λειτουργεί ο βασικός θεσμός, το Eurogroup. Εξ’ου και τα σημερινά σχόλια περί “ανεύθυνης κυβέρνησης” του κου Σόιμπλε.

Άρα: Το Eurogroup και οι εταίροι μας δίνουν σημασία στις διαδικασίες συζήτησης, στους κανόνες λειτουργίας και στους όρους παροχής νέων κεφαλαίων ενώ η κυβέρνηση, αγνοώντας αυτή τη βασική αρχή, εστιάζει στο δημοσιονομικό (το χρέος δεν το συζητάμε πια) μη ούσα όμως έτοιμη να πει κάτι πιο συγκεκριμένο – παντελής αδυναμία χτισίματος ενός ελάχιστου επιπέδου εμπιστοσύνης.

Η νέα κυβέρνηση είχε στα χέρια της τρεις σχετικά εύκολους στόχους, ήδη αποφασισμένους ή υλοποιημένους σε Ευρωπαϊκό επίπεδο: δημοσιονομική χαλάρωση, ποσοτική χαλάρωση και ρύθμιση του χρέους. Αυτοί είναι και οι βασικότεροι. Επέδειξε όμως ερασιτεχνισμό στο Ευρωπαϊκό savoir vivre και υπερβολική προσήλωση σε συμβολισμούς. Η επίτευξη των ουσιαστικότερων στόχων έγινε πια δυσκολότερη (αν δεν επέλθει κάποιο ατύχημα νωρίτερα).

Όπως πάντα, κρατήστε δεμένες τις ζώνες σας.

Περί Βαλαβάνειου “πατριωτικού καθηκόντος”

Κυρία Βαλαβάνη, θα πληρώσω την τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ και όλους τους φορους, όπως έχω κάνει ανελλιπώς στο παρελθόν, όχι διότι διακατέχομαι από “πατριωτικό καθήκον” ούτε περισσότερο επειδή θεωρώ ότι πρέπει πάση θυσία να καταβληθούν μισθοί και συντάξεις αλλά διότι το επιβάλλει ο Νόμος.

Η τήρηση του Νόμου ΕΙΝΑΙ όντως πατριωτικό καθήκον.

Επιτρέψτε μου και μία άλλη διαπίστωση. Προκύπτει εκ της λογικής ότι η διανομή (πληρωμή μισθών Δ.Υ. και συντάξεων) έπεται της παραγωγής (οι καλούμενοι στο πατριωτικό καθήκον). Η αντίστροφη δράση θα προϋπέθετε τα λεφτά των άλλων (δανειστές), αυτοί όμως είναι άφαντοι. Ως εκ τούτου, μήπως νομίζετε ότι στο σχεδιασμό των δράσεών σας θα έπρεπε οι ανάγκες αυτών που παράγουν να λάβουν προτεραιότητα έναντι αυτών που λαμβάνουν; (άλλη μία από τις απορίες μου – βοήθεια κοινού παρακαλώ)

Δραγασάκειος Απορία: Τραπεζών έλεγχος

Αν και ο κ. Δραγασάκης επιχείρησε τελευταία να το “στρογυλλέψει” παραμένει μία από τις επίσημες επιδιώξεις της κυβέρνησης να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο σε όλες τις τράπεζες επειδή αυτές στηρίχθηκαν κεφαλαιακά με χρέωση του Έλληνα φορολογούμενου. Επ’ αυτού, ευγενικά ζητώ τη βοήθεια του κοινού σχετικά με 2 απορίες μου:

Απορία πρώτη. Δεδομένου ότι:

  1. Το ΤΧΣ εισέφερε από το 2013 περίπου €41 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, χρεώνοντας το Ελληνικό Δημόσιο.
  2. Βασικός (αν όχι μοναδικός) λόγος για αυτήν την εισφορά κεφαλαίων ήταν το PSI εκ του οποίου ωφελήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο κατά €28 δισ. (1) όσον αφορά στις τράπεζες, άρα καθαρή χρέωση του Έλληνα φορολογούμενου κατά €13 δισ. περίπου.
  3. Οι ιδιώτες μέτοχοι των τραπεζών κατά το 2013-2014 εισέφεραν €15 δισ. περίπου σε μετρητά (2),

BankRecap

γιατί προκύπτει ότι το κράτος πρέπει να έχει πρώτο λόγο στη διοίκηση των τραπεζών αφού 15>13;

Απορία δεύτερη:

Στο πανεπιστήμιο (και στη ζωή) έμαθα όταν ο δανειζόμενος πτωχεύσει, ο δανειστής/πιστωτής αναλαμβάνει τον έλεγχο της περιουσίας του δανειζομένου προκειμένου να ικανοποιήσει (έστω μέρος) των απαιτήσεών του. Κατά το PSI δανειζόμενος ήταν το Ελληνικό Δημόσιο και δανείστριες οι τράπεζες. Δεν είναι λίγο παράξενο ο πτωχεύων δανειζόμενος να αναλάβει τον έλεγχο των πιστωτών του; Τι μου ξεφεύγει;

Πάσα βοήθεια θα εκτιμηθεί δεόντως.

(1) http://www.imerisia.gr/article.asp…
(2) Βλ. συνημμένη εικόνα. Τα €15 δισ. προκύπτουν από τους 2 γύρους άντλησης κεφαλαίων από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές και την εισφορά κεφαλαίων από μητρικές κατά την πώληση των ελληνικών τους θυγατρικών.

Διαβάστε επίσης:

Μία συνωμοσία τρισεκατομμυρίων για χάρη σου…

ΜΠΑΝΓΚ! έγινε πριν 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια και ό,τι υπήρχε σε ένα χώρο μικρότερο του 1 δισεκατομμυριοστού του όγκου ενός πρωτονίου ξεπετάχθηκε δημιουργώντας ταυτόχρονα το χώρο. Ύλη και ενέργεια ξεχύθηκαν μαζί, η μία παίρνοντας την μορφή της άλλης και τούμπαλιν. Προσδιόρισαν τους κανόνες της φύσης και μαζί τα πρώτα βασικά στοιχεία. Έφτιαξαν νεφελώματα αερίων και πυρηνικούς αντιδραστήρες (τα αστέρια!) και αυτοί περισσότερα, πιο σύνθετα στοιχεία, τα άτομα.

Τα άτομα. Συνέθεσαν αμέτρητα μεγαλύτερα σώματα. Μετράμε σήμερα περίπου 170 δισ. γαλαξίες και 1.000.000.000.000.000.000.000.000 αστέρια και άγνωστο πόσους πλανήτες. Και αυτό που είναι ορατή ύλη αποτελεί μόνο το 4,9% του συνόλου του σύμπαντος. Το υπόλοιπο είναι σκοτεινή ύλη και ενέργεια.

Και περίπου 4,5 δισ. έτη πριν ένα μικρό αστέρι προσέλκυσε σε τροχιά γύρω από αυτό στερεά στοιχεία και αέριες μαζες που έφτιαξαν, μεταξύ άλλων, μία πανέμορφη γαλάζια σφαίρα.

Καλωσήλθες λοιπόν. Το να φθάσεις εδώ δεν ήταν τόσο απλό. Εσύ που διαβάζεις, για να το καταφέρεις αυτό, έπρεπε τρισεκατομμύρια αιωρούμενα άτομα να μαζευθούν με κάποιο πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να δημιουργήσουυν … εσένα. Αυτή η μάζωξη ατόμων είναι πολύ, μα πάρα πολύ συγκεκριμένη, ιδιαίτερη και δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

Αυτά τα άτομα προηγήθηκαν πολύ της ύπαρξής σου και θα συνεχίσουν να υπάρχουν αφού εσύ χαθείς. Μην τα ευχαριστείς για τον κόπο τους να μαζωχθούν με αυτό τον πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να σε φτιάξουν. Ούτως ή άλλως, δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν, δεν μπορούν λοιπόν να νοιαστούν για ο,τιδήποτε. Παρά ταύτα, για κάποια σύντομη χρονική περίοδο, κάπως, για κάποιο λόγο όλα έλκονται μεταξύ τους, συνεργάζονται και αλληλοεπιδρούν για να κάνουν εσένα, εσένα. Αλλά θα το κάνουν αυτό για 1.000 μήνες περίπου. Μετά θα σε “κλείσουν” και θα πάνε κάπου αλλού.

Στεναχωρήθηκες; Σκέψου όμως πόσο απίθανο, ανυπολόγιστα, ιλιγγιωδώς μοναδικό είναι να συμβείς εσύ. Φοβερό, έτσι;

Αμ δε! Αυτά τα τρισεκατομμύρια άτομα δεν φθάνουν. Θα σου κοπεί η αναπνοή όταν αναλογισθείς πόση τύχη απαιτήθηκε για να είσαι εδώ. Είσαι το αποτέλεσμα μίας βιολογικής καλοτυχίας. Σήμερα ζουν περίπου το 0,1% των ειδών ζωής που αναπτύχθηκαν στη Γη. Είσαι στην κορυφή μίας διαδρομής που ξεκίνησε 3,8 δισεκατομμύρια έτη πριν όταν, με κάποιο τρόπο, σε μία “σούπα” μορίων κάποια από αυτά κατάφεραν (τυχαία;) να φτιάξουν αντίγραφά τους. Και αυτή η διαδρομή είναι πραγματικά ξεχωριστή. Σε αυτά τα 3,8 δισεκατομμύρια έτη στα οποία η Γη έχει αλλάξει μορφή χιλιάδες φορές, έχει δεχθεί “επιθέσεις” από το διάστημα, έφτιαξε βουνά, θάλασσες και ποτάμια, κατάφεραν ΟΛΟΙ οι πρόγονοί σου να επιβιώσουν αρκετά ώστε να προσελκύσουν κάποιον άλλο του είδους τους για να αναπαραχθούν σε μία απίστευτη αλληλουχία γεννήσεων και θανάτων όπου, σιγά σιγά, είτε λόγω μίας τυχαίας μετάλλαξης είτε λόγω της πίεσης της φύσης ή της συνεχώς μεταβαλλόμενης γεωγραφίας, αυτή η διαδρομή κατέληξε θεαματικά, αδυσώπητα και θριαμβευτικά σε ΕΣΕΝΑ.

Εσύ, αυτό το αποτέλεσμα της συνεργασίας, συμφωνίας και ιδιαίτερης τοποθέτησης τρισεκατομμυρίων ατόμων πέτυχες να έχεις συνείδηση, και γνώση της ύπαρξής σου. Και συναισθήματα. Διότι κάμποσα από αυτά τα άτομα μαζεύτηκαν για να φτιάξουν τον εγκέφαλο. Και μέσω της εξέλιξης δια φυσικής επιλογής, μεγάλωσε ο εγκέφαλος και σου έδωσε μία άλλη εκπληκτική ικανότητα — τη λογική σκέψη, τη δυνατότητα να παρατηρείς και να διακρίνεις patterns, να ερμηνεύεις, να υποθέτεις, να δοκιμάζεις τις υποθέσεις σου, να ζητάς από άλλους να τις δοκιμάζουν και στο τέλος να τις αποδεικνύεις ή να τις απορρίπτεις. Και να ξεκινάς πάλι. Γιατί είσαι περίεργος. Και αυτή η πανέμορφη διαδικασία, η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, σε βοήθησε να ανακαλύψεις εδώ πόσο συγκλονιστικά μοναδικός(η) είσαι.

Υπάρχει βέβαια μία εναλλακτική που λέει ότι κάποιο υπέρτατο, ανεξήγητο, μυστήριο ως προς τη φύση του ον ενδιαφέρεται ειδικά για σένα: τι κάνεις, τι σκέφθεσαι, πως ζεις. Παρότι είναι πανταχού παρόν, παντοδύναμο, άπειρο και διαρκές, ενδιαφέρεται τόσο έντονα για σένα που θα σε κρίνει τώρα και στην αιωνιότητα. Και αν δεν πιστέψεις σε αυτό και ζήσεις όπως διαμήνυσε, θα σε τιμωρήσει με συνεχή, απίστευτα βασανιστήρια κατά την απόλυτή του κρίση. Δεν σε κάνει να νιώθεις πραγματικά μοναδικός(η) αυτό το ενδιαφέρον;

Αλλά εσύ ίσως μπορείς (αν δεν το έχεις κάνει ήδη) τελικά να αντιληφθείς την ιδιαιτερότητα, την απίθανη, απειροελάχιστη, πρακτικά αδύνατη εκδήλωση της συνείδησής σου και, μέσω αυτής, της σύντομής σου ύπαρξης στον κόσμο. Θα γευτείς τη γοητεία της γνώσης, αυτή τη ζωογόνο διαδικασία του να αναρωτιέσαι, να σκέφθεσαι μόνος σου, να αποφασίζεις για τον εαυτό σου — την επιστήμη. Θα γιορτάσεις τη ζωή σου αυτό το σύντομο διάστημα που τρισεκατομμύρια άτομα θα κάνουν παρέα για πάρτη σου και δεν θα χαλιναγωγήσεις τη φύση σου, υποτελής σε προστάγματα που προέκυψαν την εποχή του χαλκού μέσω κάποιων κτηνοτρόφων σε μία άνυδρη περιοχή του πλανήτη.

Πόσοι χρειάζονται για να χορέψουν τάνγκο;

Η δημοσίευση του mea culpa του IMF για το πως συνέβαλε στο σχεδιασμό και στην εκτέλεση του προγράμματος της Τρόικας το 2010 & 2011 “φούντωσε” σε πολλούς το αίσθημα αδικίας έναντι της Ελλάδας. Δυστυχώς, ενίσχυσε όμως και την κακή συνήθειά μας να ρίχνουμε όλες τις ευθύνες στους κακούς ξένους.

Είναι γεγονός ότι άρθρα-γνώμες όπως αυτό:

http://theprodigalgreek.wordpress.com/2013/06/06/honey-i-shrunk-the-greeks/#comment-1928

και αυτό:

http://blogs.telegraph.co.uk/finance/ambroseevans-pritchard/100024771/ollie-rehn-should-resign-for-crimes-against-greece-and-against-economics/

πείθουν. Η ανάλυσή τους δεν επιδέχεται πολλά αντεπιχειρήματα. Το ΔΝΤ παραδέχτηκε τα λάθη του. Όντως, κρατώντας όλα τα άλλα ίσα, μια γενναία, εμπροσθοβαρής αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα επέτρεπε μία ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή.

Αφού όμως είμαστε μετά Χριστόν προφήτες, ας στρέψουμε την προσοχή μας στους πολιτικούς (επελεγμένους από εμάς, βεβαίως) που ανέλαβαν την εφαρμογή του προγράμματος της Τρόικας. Δεν ήταν ποτέ ιδιοκτήτες του προγράμματος. Αντίθετα, έκαναν ότι μπορούσαν, λαικίζοντας, για να εμποδίσουν την εφαρμογή οποιασδήποτε ουσιαστικής διαρθρωτικής αλλαγής. Αναρρωτιέται κανείς πόσο περισσότερο θα είχαν αντισταθεί σε όποια αλλαγή αν αντιμετώπιζαν μία ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή λόγω μίας γενναίας εμπροσθοβαρούς αναδιάρθρωσης χρέους. Ο ηθικός κίνδυνος ήταν πραγματικός.

Η Ε.Ε. προσποιούνταν ότι έσωζε την Ελλάδα και οι Έλληνες προσποιούνταν ότι εφήρμοζαν και μεταρρύθμιζαν. Αμφότεροι συνέβαλλαν στο σημερινό χάλι.

Προσλαμβάνω Βουλευτές

Δεν θέλω να “μειώσω” τους υποψήφιους βουλευτές με το ρήμα “προσλαμβάνω.” Κάποιοι θα πούνε ότι οι βουλευτές εκτελούν λειτούργημα ή/και προσφέρουν στα κοινά. “Τι εννοείτε κ. Καλαμάκη ότι προσλαμβάνετε;” κάποιοι άλλοι θα προσθέσουν. “Μήπως βάλατε και αγγελία;”

Όχι, βέβαια. Αντιθέτως, αναλαμβάνω την υποχρέωση μου ως ψηφοφόρος πολύ σοβαρά. Αναγνωρίζοντας την προσωπική μου ευθύνη για την κατάσταση της χώρας μας, ανέφερα, μεταξύ άλλων,

… επέμεινα να στηρίζω με την ψήφο μου κόμματα που ενεργούσαν αποκλειστικά για το δικό τους, ιδιοτελές και όχι το εθνικό συμφέρον και πολιτικούς τους οποίους δεν θα προσλάμβανα με τίποτα ως υφιστάμενους.

Στις εκλογές διαλέγουμε κόμματα αλλά επιλέγουμε επίσης τους εκπροσώπους μας. Σε αυτούς εκχωρούμε την κυριαρχία μας ως πολίτες για διάστημα 4 ετών. Αυτοί θα εκλέξουν κυβέρνηση, θα νομοθετήσουν και θα ελέγξουν. Στο παρελθόν επέδειξα περισσότερη επιμέλεια στην πρόσληψη υφισταμένων μου από ότι στην επιλογή βουλευτών. Λάθος μου. Αποφάσισα λοιπόν σε αυτές τις εκλογές να κάνω την επιλογή μου μεθοδικά και σοβαρά για να αποφύγω επανάληψη του προαναφερόμενου λάθους. Αποφάσισα να αφιερώσω χρόνο, πολύ χρόνο. Το ρήμα “προσλαμβάνω” λοιπόν αναφέρεται σε αυτήν την προσπάθειά μου και όχι σε κάποια “ιδιαίτερη” αγορά εργασίας.

Ξεκινάμε με το κόμμα λοιπόν. Σε αυτές τις εκλογές αποφάσισα να ψηφίσω τη Δράση. Θα μπορούσα να αναφέρω τους λόγους αναλυτικά αλλά αυτό και αυτό το άρθρο με καλύπτουν πλήρως. Ο @lolgreece επινόησε και μία συγκεκριμένη μέθοδο βαθμολόγησης με αναφορά στις φιλελεύθερες ιδέες. Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου δεν χρειάζεται να αφιερώσουμε χρόνο στην επιλογή του κόμματος. Στη Β’ Αθηνών όπου ψηφίζω τα ψηφοδέλτια περιλαμβάνουν έκαστο 46 υποψηφίους. Η επιλογή κόμματος, πέρα από αναφορά σε προγραμματικές θέσεις, ιδεολογίες, κλπ, αποτελεί και την πρώτη επιλογή ανάμεσα από εκατοντάδες υποψηφίους.

Στην εταιρία μου κάθε πρόσληψη ξεκινά με τη Διεύθυνση Ανθρωπίνου Δυναμικού. Ανατρέχουν στα εκατοντάδες βιογραφικά προκειμένου να καταλήξουν σε ένα βραχύ κατάλογο (ελληνιστί: short list) υποψηφίων που φαίνεται να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της θέσης προς πλήρωση. Έτσι και εγώ “βούτηξα” στο διαδίκτυο και ανέσυρα πληροφορίες για όσους υποψηφίους της Δράσης μπόρεσα να βρω (με εξαίρεση τον κ. Μάνο). Τις πληροφορίες αυτές ταξινόμησα μετά σε ένα φύλλο εργασίας, προσθέτωντας βιογραφικά στοιχεία και δικά μου σχόλια.

Δεν κατάφερα να βρω πληροφορίες για όλους τους υποψηφίους (σημ: όσοι αγαπητοί υποψήφιοι δεν είχατε ούτε μισή σελίδα στο facebook ή μία παράγραφο που να λέει κάτι για εσάς στο internet, χάσατε σημαντικότατο μερίδιο των πιθανών ψηφοφόρων της Δράσης.) Βρήκα όμως για τους περισσότερους. Στη συνέχεια, αξιολόγησα τις πληροφορίες για να καταλήξω σε εννέα υποψηφίους που αποτέλεσαν το βραχύ κατάλογο. Κατά την επιλογή υιοθέτησα κριτήρια όπως:

  • επαγγελματικό/επιχειρηματικό ιστορικό: έχει “πέσει” στα “χαρακώματα” ο υποψήφιος; έχει διοικήσει έστω 2-3 άτομα στο παρελθόν; αντιμετώπισε επαγγελματική “αναποδιά” και αν ναι, πως επανέκαμψε; δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να φέρει εις πέρας ένα έργο;
  • σπουδές/πτυχία: αξιολογήσιμη πληροφορία ως σημάδι ευρύτητας πνεύματος (θετικό) αλλά όχι καταλυτική  – ούτως ή άλλως τα πτυχία “μπαγιατεύουν” μετά από μερικά χρόνια και αποκτά μεγαλύτερη σημασία η εργασιακή εμπειρία.
  • μεταδοτικότητα απόψεων και εν γένει οικονομία σκέψης: για αρκετούς υποψηφίους βρήκα κείμενά τους (blogs, δημοσιεύσεις, κλπ) τα οποία διάβασα – κείμενα με αξιόλογο περιεχόμενο, πνευματώδη, με “στακάτο” ρυθμό, εύληπτα και με σεβασμό στο χρόνο μου κέρδισαν “brownie points” για τον αντίστοιχο υποψήφιο.
  • oικογενειακή κατάσταση: κρατώντας όλα τα άλλα ίσα, άτομα με οικογένεια και παιδιά τείνουν να έχουν περισσότερη αξιοπιστία, επιμονή και αφοσίωση – μικρότερο βάρος αλλά μπορεί να κάνει διαφορά στο όριο

Υπήρξαν και άλλα κριτήρια όπως και επίσης μία αναφορά στην πρώτη εντύπωση μου – συνήθως είναι σωστή. Πάλι, δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία αυτά τα κριτήρια παρά μόνο ίσως με αναφορά σε εμένα. Αυτά προτιμώ. Ο κάθε ψηφοφόρος μπορεί να θέσει τα κριτήρια που τον εκφράζουν.

Μετά την επιλογή ενός μικρού αριθμού υποψηφίων, η διαδικασία πρόσληψης συνεχίζει συνήθως με τις συνεντεύξεις. Αντίστοιχα εδώ θα επεδίωκα εννέα συναντήσεις με ισάριθμους υποψηφίους. – δεν είναι όμως δυνατές – ο χρόνος όλων μας είναι πολύτιμος. Έτσι, απέστειλα με ηλεκτρονικά μηνύματα μερικές ερωτήσεις στους 9 υποψηφίους. Θα μπορούσατε να το πείτε “συνέντευξη δι’ αλληλογραφίας”, εγώ το λέω “ό,τι δουλεύει καλύτερα”. Διάλεξα μερικά θέματα που με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα όπως η προσωπική ευθύνη, το καθήκον επιμέλειας, επαγγελματικές/προσωπικές δοκιμασίες, σχέσεις κράτους/εκκλησίας, κλπ., ως ακολούθως:

  1. Ποία θεωρείτε ότι είναι η προσωπική σας ευθύνη για την σημερινή κατάσταση της χώρας μας (τη δική μου ευθύνη αναγνώρισα εδώ).
  2. Εφόσον εκλεγείτε, πώς ορίζετε το καθήκον επιμέλειας που θα οφείλετε; Ποία η προτεραιότητα; προς τους πολίτες της Β’ Αθηνων ή προς όλους τους Έλληνες; Πώς διακρίνετε μεταξύ του ειδικού και το γενικού συμφέροντος;
  3. Εφόσον εκλεγείτε, ποίους από τους πόρους/παροχές που προσφέρει η Βουλή προτίθεστε να χρησιμοποιήσετε; Θα δημιουργήσετε γραφείο στη Βουλή; Θα προσλάβετε προσωπικό;
  4. Εφόσον εκλεγείτε, προτίθεστε να συνεχίσετε την σημερινή σας εργασία ή όχι; Αν εξαρτόταν αποκλειστικά από εσάς, για πόσο διάστημα θα συνεχίζατε να πολιτεύεστε;
  5. Ποία θεωρείτε ότι ήταν η μεγαλύτερη δοκιμασία σας μέχρι σήμερα (σε επαγγελματικό ή προσωπικό επίπεδο); Δεν είναι απαραίτητο να την ξεπεράσατε επιτυχώς.
  6. Ποία η θέση σας για τις σχέσεις Κράτους / εκκλησίας;
  7. Υποθέτω ότι συμμερίζεστε τις ανακοινωμένες θέσεις της Δράσης. Αν διαφοροποιήστε κάπου ή επιθυμείτε να προσθέσετε κάτι, παρακαλώ κάνετέ το εδώ.

Ο καθένας μας μπορεί να πράξει κάτι ανάλογο επιλέγοντας ερωτήσεις ή/και θέματα που έχουν την μεγαλύτερη σημασία για εμάς.

 Έχουν περάσει περίπου 24 ώρες από τότε που απέστειλλα τις ερωτήσεις και έχω λάβει μέχρι στιγμής τέσσερεις απαντήσεις. Μία από αυτές δημοσιεύθηκε ήδη με πρωτοβουλία του υποψηφίου. Σε μία άλλη ο υποψήφιος αρνήθηκε να απαντήσει (σεβαστό, οι απαιτήσεις σε χρόνο είναι σημαντικές). Αναμένω τις υπόλοιπες.

Μένει μόνο η τελική επιλογή.

UPDATE: Μία μέρα πριν τις εκλογές έχω λάβει συνολικά έξι απαντήσεις. Μεγαλύτερο ποσοστό ανταπόκρισης από ότι περίμενα. Υπάρχουν ομοιότητες όσο και διαφοροποιήσεις στις απαντήσεις. Μετά από σκέψη, ανάλυση και, ναι, αναφορά και στις πρώτες μου εντυπώσεις (τείνουν να είναι σωστές), επέλεξα τους τέσσερεις που θα σταυροδοτήσω. Είμαι υπερήφανος για αυτούς αλλά και για το χρόνο που αφιέρωσα. Άλλο ένα μικρό βήμα προς την εξιλέωση…

Καλό βόλι!

Έλυσα το πρόβλημα της παράνομης στάθμευσης!

Αν σας εκνευρίζει αυτή η εικόνα….

unknown-2-jpeg-scaled500

δεν είστε μόνοι σας. Δυστυχώς, πολλοί συμπολίτες μας απλά δεν νοιάζονται για τους άλλους. Αυτοί να έχουν τη βολή τους και οι λοιποί ας πάνε… Αυτή η συμπεριφορά θα συνεχίζεται όσο οι αδιάφοροι οδηγοί δεν αντιμετωπίζουν κάποιο κόστος. Η οικονομική θεωρία μας αναφέρει ότι όταν υφίστανται κρυφά κόστη (externalities) που δεν αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι/εταιρίες, τότε γίνεται κακή χρήση των πόρων (το πεζοδρόμιο στην περίπτωσή μας.) Θεωρητικά, υπάρχει τρόπος οι αδιάφοροι οδηγοί να αντιληφθούν το κόστος της συμπεριφοράς τους – το πρόστιμο. Πρακτικά, η εμπειρία μας έχει δείξει ότι σπάνια βεβαιώνονται πρόστιμα για τέτοιες παραβάσεις. Αυτό ισχύει, μεταξύ άλλων, διότι δεν είναι εφικτό οι αστυνομικοί/τροχονόμοι να βρίσκονται παντού. Σε αυτό το πρόβλημα όμως υπάρχει μία απλή λύση: θα βοηθήσουμε όλοι οι ενδιαφερόμενοι πολίτες. Φθάνει η ΕΛΑΣ να διαθέσει μία εφαρμογή για smartphones με την οποία οποιοσδήποτε πολίτης θα φωτογραφίζει την παράβαση. Η φωτογραφία, μαζί με το στίγμα (GPS) και στοιχεία ημερομηνίας/χρόνου, θα αποστέλλονται σε κεντρική υπηρεσία της ΕΛΑΣ όπου στέλεχός της θα βεβαιώνει την παράβαση και θα μεριμνά για την ταχυδρομική αποστολή του προστίμου. Ακόμα καλύτερα, θα αναθέσει την με γερανό απομάκρυνση του οχήματος. Η διαδικασία αυτή δεν διαφέρει σε τίποτα από τη χρήση φωτογραφικών μηχανών για τη βεβαίωση παραβάσεων των λεωφορειοδρόμων. Ελπίζω το παρόν να το διαβάσουν κάποιοι από τις ελληνικές εταιριές παραγωγής λογισμικού για smartphones και να κάνουν τη σχετική πρόταση στην ΕΛΑΣ.  Θεωρώ ότι δεν θα είμαι ο μόνος που θα αντλήσει ικανοποίηση από τη συμβολή του στην εφαρμογή του Νόμου και από την απελευθέρωση των πεζοδρομίων για τους πραγματικούς χρήστες: τους πεζούς! Και όποιος αντιλέξει ότι η πρότασή μου είναι να γίνουμε “ρουφιάνοι”, τον καλώ να το σκεφτεί ξανά την επόμενη φορά που θα αναγκασθεί να βγει στο δρόμο με τα παιδιά του ή θα γυρίσει το πόδι του σε πεζοδρόμιο “τσακισμένο” από το βάρος παράνομα σταθμευμένων αυτοκινήτων.

Αξιολόγησης απλοποίηση

Ο κ. Ρέππας έχει ανακοινώσει μετά βαϊων και κλάδων ότι, στα πλαίσια εφαρμογής σχετικής υποχρέωσης από το Μνημόνιο ΙΙ, θα ξεκινήσει η αξιολόγηση των Δημοσίων Υπαλλήλων (“Δ.Υ.”)

Μάλιστα, το έχει αναφέρει τόσες πολλές φορές που μάλλον δεν θα το κάνει. Εν πάσει περιπτώσει, προς τούτο το σκοπό οι υπηρεσίες του Υπουργείου του ετοίμασαν σχετικό μαθηματικό τύπο αξιολόγησης:

 

e0c9a86aaf2c1f04625efa0b2ca51f09-scaled500

Απλό, έτσι;

Τα αποτελέσματα της αξιολόγησης θα έχουν συνέπειες στην αμοιβή των Δ.Υ. ή ακόμα και στη διατήρηση ή όχι της εργασίας τους στο Δημόσιο. Ουδείς σόφρων διαφωνεί με την χρησιμότητα αξιολόγησης των Δ.Υ. Οι σκεπτικιστές όμως είναι πολλοί. Άλλοι αναρωτιώνται αν οι προϊστάμενοι είναι κατάλληλοι να αξιολογήσουν τους υφιστάμενούς τους ενώ μερικοί αμφιβάλλουν εντόνως για το αδιάβλητο της διαδικασίας.

Μία απάντηση είναι ότι οποιαδήποτε αξιολόγηση, έστω και κουτσή, αποτελεί κολοσσιαία πρόοδο σε σχέση με την υφιστάμενη κατάσταση. Κάθε αλλαγή θα έχει βρεφικές ασθένειες και συν τω χρόνω θα αποφέρει οφέλη. Αυτό όμως που συνεχίζει να ισχύει είναι ότι η προτεινόμενη μέθοδος αξιολόγησης σχεδιάσθηκε από Δ.Υ. για τους Δ.Υ. και έτσι ελλοχεύει ο κίνδυνος να δοξασθεί πάλι η αθάνατη (μέχρι τώρα) ελληνική γραφειοκρατία.

Ίσως, αντί να ανακαλύπτουμε ξανά τον τρόχο, έχει νόημα να ψάξουμε για έτοιμες, δοκιμασμένες λύσεις; Ας ανατρέξουμε στη δική μας εμπειρία ως πελάτες/καταναλωτές. Σε όλους μας έχει δοθεί η ευκαιρία μετά την κατανάλωση αγαθών ή υπηρεσιών να αξιολογήσουμε την εμπειρία μας μέσω ερωτηματολογίου και να βαθμολογήσουμε, μεταξύ άλλων, την εξυπηρέτηση των υπαλλήλων που μας προσέφεραν υπηρεσίες.

Τι μας εμποδίζει λοιπόν να αναθέσουμε την αξιολόγηση των Δ.Υ. στους πολίτες/χρήστες των υπηρεσιών του Δημοσίου; Δεν είναι αυτοί οι “πελάτες” του Δημοσίου; Δεν πληρώνουν με τους φόρους τους Δ.Υ.; Κάθε συναλλαγή με το Δημόσιο, λοιπόν, θα καταλήγει με βαθμολόγηση του/των Δ.Υ. που ενεπλάκησαν και της υπηρεσίας τους συνολικά. Το “φακελάκι” ή “γρηγορόσημο” θα αντικατασθεί με μία θετική αξιολόγηση.

Σκεφθείτε τα οφέλη μίας τέτοιας πρακτικής σε υπηρεσίες πρώτης γραμμής. Στα σχολεία, οι γονείς θα αξιολογούν τους δασκάλους/καθηγητές και το σχολείο γενικά. Στις υπηρεσίες υγείας οι ασθενείς θα βαθμολογούν την ποιότητα υπηρεσιών υγείας που λαμβάνουν. Στις εφορίες οι φορολογούμενοι θα αξιολογούν την ταχύτητα και ευκολία διεκπαιρέωσης των (δυσάρεστων) συναλλαγών τους, κ.ο.κ.

Οι συναλλαγές που θα βαθμολογούνται θα είναι μεγάλες σε αριθμό και έτσι θα αποτελούν αναπόφευκτα αντιπροσωπευτικό και αντικειμενικό παράγοντα προσδιορισμού της αξιολόγησης των Δ.Υ. Όσοι θυμούνται κάτι από την στατιστική, όταν ο αριθμός παρατηρήσεων είναι ιδιαίτερα μεγάλος, παρατηρούμε μία κανονική κατανομή (normal distribution) στη μορφή καμπάνας:

English: Normal distribution curve that illust...
English: Normal distribution curve that illustrates standard deviations (Photo credit: Wikipedia)

Normal distribution curve that illustrates standard deviations (Photo credit: Wikipedia)

 

 

 

 

Έχουμε μέσο όρο και τυπική απόκλιση. Και πάνω σε αυτήν την κατανομή μπορούμε να ασκήσουμε μισθολογική πολιτική και πολιτική προαγωγών/υποβαθμίσεων διότι η αξιολόγηση θα είναι σχετική και όχι μόνο απόλυτη. Η βαθμολόγηση ανά τμήμα, υπηρεσία, οργανισμό, υπουργείο, κλπ θα απλώνεται στην καμπύλη. Τότε θα μπορούμε να πούμε, π.χ., ότι οι Δ.Υ. που αξιολογούνται στο κάτω 5% θα απολύονται και αυτοί στο πάνω 5% θα προάγονται / λαμβάνουν μπόνους.

Αυτή η ιδέα, όπως και όλες έχουν τους περιορισμούς τους. Π.χ, μάλλον δεν μπορεί να εφαρμοσθεί σε περιπτώσεις ελεγκτικών μηχανισμών του Δημοσίου (μπορεί να μην σταματήσει τη διαφθορά αλλά σίγουρα θα αδικήσει τους αδιάφθορους ελεγκτές). Πώς επίσης θα αξιολογηθούν backoffice υπηρεσίες που δεν έρχονται σε επαφή με τους πολίτες; Πιθανώς να γίνεται εμμέσως ανάλογα με τη σχετική βελτίωση των front office υπηρεσιών.

Μέχρι τώρα η γραφειοκρατία του Κράτους υπηρετεί την ίδια, και όχι τους πολίτες. Ευκαιρία να αλλάξει αυτό, δίνοντας τη δύναμη της αξιολόγησης σε αυτούς που τη χρηματοδοτούν.

Όταν δεν είναι προφανές τι είναι νόμος …

Σε άρθρο του στο Protagon.gr, ο κ. Απόστολος Διαμαντής, πανεπιστημιακός και συγγραφέας, υπερασπιζόμενος των ενεργειών του κ. Μπαμπινιώτη, αναρωτήθηκε, “Τι είναι νόμος;” Σας καλώ να διαβάσετε όλο το άρθρο αλλά το ακόλουθο απόσπασμα μου σήκωσε τις τρίχες:

…κάθε μεταρρύθμιση που προτείνεται, σε οποιοδήποτε τομέα, θα πρέπει πρωτίστως να εναρμονίζεται με τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις πεποιθήσεις του λαού και να είναι προϊόν μιας συμφωνίας μεταξύ του λαού και των εκπροσώπων του. Οι πρυτάνεις λοιπόν διεφώνησαν με τον νόμο και  αρνήθηκαν να υπογράψουν τη διαπιστωτική πράξη εφαρμογής του, εφόσον καταργεί τις ακαδηµαϊκές ελευθερίες και καταλύει την πλήρη αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ. Κορυφαίοι συνταγµατολόγοι  γνωµοδότησαν ότι η διαπιστωτική πράξη εφαρμογής του νόμου είναι πρόδηλα αντισυνταγµατική, οι καθηγητές σχεδόν στο σύνολό τους τον απέρριψαν, το ίδιο και οι φοιτητές.

Επομένως;
Απομένει η Βουλή, που ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία. Αλλά οι νόμοι του κοινοβουλίου δεν είναι σουλτανικά φιρμάνια. Έχουν ως προϋπόθεση την κοινωνική νομιμοποίηση. Την απόλυτη εξουσία στις δημοκρατίες- μετά την Γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση- δεν την έχουν οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και τα κοινοβούλια, αλλά ο λαός. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία υπάρχουν μόνον εφόσον έχουν την λαϊκή έγκριση .

Εάν ένα κοινοβούλιο ψηφίσει νόμο, με τον οποίο ο λαός δεν συμφωνεί, τότε αυτός ο νόμος δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Αυτό λέει ρητά  ακόμη και η διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας από τον 18ο αιώνα, αλλά και η σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία, η οποία με επικεφαλής τον κορυφαίο σήμερα αμερικανό φιλόσοφο Τζων Ρώλς, θέτει το ζήτημα της αναγκαιότητας του δίκαιου χαρακτήρα ενός νόμου, πέραν των τυπικών προϋποθέσεων έκδοσής του από το κοινοβούλιο. Δεν φτάνει να είναι νόμος. Πρέπει να είναι και δίκαιος. Είναι νόμος επειδή είναι δίκαιος και δεν είναι δίκαιος επειδή απλώς είναι νόμος.

Τι λέει ο κ. Διαμαντής λοιπόν;

Πρώτα ότι οι βουλευτές πρέπει να συμφωνούν με τον λαό οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες έχουμε σε τακτά διαστήματα κάτι που ονομάζουμε εκλογές. Οι πολίτες δεν εκλέγουν κυβέρνηση ή αρχηγό κόμματος αλλά αντιπροσώπους. Και αν διαφωνούν με την ψήφο τους σε κάποιο θέμα, είτε θα τους πιέσουν για να τροποποιήσουν το νόμο ή δεν θα τους ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές. Αλλιώς, πάμε στην άμεση δημοκρατία – πόσο πρακτικό είναι αυτό;

Δεύτερο, οι πρυτάνεις διεφώνησαν με το νόμο και έτσι αποφάσισαν να μην τον εφαρμόσουν. Κάποιοι συνταγματολόγοι τον έκριναν αντισυνταγματικό. Γιατί τότε δεν προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Γιατί δεν άσκησαν τα μέσα που προσφέρει το Σύνταγμα;

Τρίτο, ο κ. Διαμαντής ισχυρίζεται ότι σχεδόν στο σύνολό τους καθηγητές και φοιτητές απέρριψαν το νόμο; Από που προκύπτει αυτό; Έχει στοιχεία; Γνωρίζουμε πολλούς καθηγητές και φοιτητές που υπερασπίσθηκαν το Νόμο αυτό. Ή μήπως “μετράμε” την πλειοψηφία ανάλογα με τη χρήση της βίας; Έστω όμως ότι η πλειονότητα καθηγητών και φοιτητών απορρίπτουν το νόμο. Και λοιπόν; Θεωρούμε ότι αυτοι εκπροσωπούν το “λαό” καλύτερα από τους 250 βουλευτές που ψήφισαν το νόμο; Ή “λαός” είναι κάθε φορά  η θιγόμενη ομάδα (συντεχνία) ατόμων;

Εν πάσει περιπτώσει, τα ΑΕΙ υφίστανται ελέω χρηματοδότησης των φορολογουμένων. Έχουν αυτοί λόγο (μέσω των εκπροσώπων τους) για τον τρόπο λειτουργίας των ΑΕΙ ή όχι; Εγώ έγινα ανεξάρτητος έναντι των γονιών μου (αυτοδιοίκητος) όταν απέκτησα δικά μου εισοδήματα και αυτοί σταμάτησαν να με χρηματοδοτούνε. Αν τα ΑΕΙ χρημοτοδοτούνταν αποκλειστικά με ιδία μέσα τότε, ναι, το Κράτος δεν θα όφειλε να έχει λόγο.

Τέταρτο, μάθαμε από τον κ. Διαμαντή ότι οι νόμοι του κοινοβουλίου δεν είναι μουσουλμανικά φιρμάνια. Δεν νομίζω ότι προσθέτει κάτι – η μεγάλη κατάκτηση του Διαφωτισμού και της γέννησης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ήταν, μεταξύ άλλων, η ανάδειξη του Νόμου εκπορευόμενου από τους βουλευτές/αντιπροσώπους ως της ανώτατης αρχής έναντι των δεσποτικών αποφάσεων των βασιλέων, σουλτάνων και άλλων. Κανείς δεν διαφωνεί ότι οι εξουσίες εκπορεύονται από τον λαό και ασκούνται στο όνομά του – όλα τα σύγχρονα συντάγματα αυτό ακριβώς προβλέπουν. Η λαϊκή έγκριση στην οποία αναφέρεται το κείμενο ονομάζεται “εκλογές”. Αν ο κ. Διαμαντής έχει βρει κάποιο καλύτερο τρόπο για την έκφραση αυτής της έγκρισης (εκτός των δημοψηφισμάτων) να μας το πει.

Για την τελευταία παράγραφο, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω. Είχα την εντύπωση ότι ο νόμοι, αφού ψηφισθούν, εφαρμόζονται διότι ισχύει, μεταξύ άλλων, ο κανόνας της πλειοψηφίας. Ο κ. Διαμαντής επικαλείται πάλι τον “λαό” ωσάν οι δεκάδες χιλιάδες πολιτών που είναι οι καθηγητές και οι φοιτητές είναι περισσότεροι από τους λοιπούς πολίτες.

Εξαρτά επίσης την εφαρμογή ενός νόμου από την αίσθηση δικαίου επί αυτού! Αν δεν είναι το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια ποιός και πώς κρίνει το δίκαιο ενός νόμου και, εν τέλει, την εφαρμογή του; Εγώ, πχ, κρίνω ως μη δίκαιο νέες γυναίκες να έχουν συνταξιοδοτηθεί στα 40 έχοντας προσφέρει ελάχιστα έναντι αυτών που ο νόμος προβλέπει ότι θα εισπράξουν. Κρίνω ως παντελώς άδικο να λειώνω στη δουλειά και το κράτος να απορροφά πάνω από το 50% του προϊόντος μου για να πληρώνονται υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι και “μαϊμού τυφλοί”. Νομιμοποιούμαι να ασκήσω βία, να εμποδίσω τις νέες συνταξιούχους ή τους υποαπασχολούμενους ΔΥ να εισπράξουν τη σύνταξη και το μισθό τους;

Το κείμενο αυτό του κου. Διαμαντή αποτελεί επιτομή της διάβρωσης του πολιτεύματός μας, της επιβολής της μειοψηφίας έναντι της πλειοψηφίας. Αν και πανεπιστημιακός, πολύ βολικά ξεχνάει ότι η εφαρμογή του Νόμου είναι απαραίτητη όχι διότι μας υποχρεώνει αλλά κυριώς διότι μας προστατεύει. Κάθε φορά που μία μειοψηφία υποσκάπτει το Νόμο με το αζημίωτο έρχεται πιο κοντά η στγμή όπου κάποιος ή κάποιοι θα μας επιβάλλουν με βία τη θέλησή τους και θα μας αφαιρέσουν τις βασικές μας ελευθερίες.