NY marathon runners motivational post

31/10/2015

Προς τους εν Νέα Υόρκη μαραθωνοδρόμους:

Είστε στο σύγχρονο ομφαλό της γης, την πραγματική μητρόπολη του κόσμου. Αύριο το πρωί θα συμμετέχετε στον μεγαλύτερο και πιο άρτια οργανωμένο μαραθώνιο του κόσμου, μία πραγματική χολυγουντιανή υπερπαραγωγή.

Όμως η ουσία της αυριανής σας προσπάθειας δεν πηγάζει από την αστείρευτη ενέργεια της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ. Ούτε θα οφείλει κάτι στα μιλλούνια ενθουσιωδών θεατών, ούτε ακόμα και στους δικούς σας ανθρώπους που θα σας επευφημήσουν.

Οι σκέψεις που θα σας κρατήσουν άγρυπνους την παραμονή δεν θα τις ακούσει κάποιος άλλος, μόνο εσείς. Θα είναι τα δικά σας πόδια που θα εκτελέσουν μερικές δεκάδες χιλιάδες διασκελισμούς. Δικός σας ιδρώτας θα μουσκέψει τα ρούχα σας. Οι πόνοι στον αχίλλειο, στις γάμπες στα γόνατα και στη μέση, θα τους νιώσετε μόνοι εσείς, όχι οι θεατές. Οι αναμενόμενες ή και απρόσμενες αναποδιές σε τέτοια διαδρομή θα δυσκολέψουν μόνο εσάς. Οι εσωτερικές αμφιβολίες, το άγχος για την εκτέλεση του πλάνου, η απειλούμενη ανατροπή της στρατηγικής, εσάς και μόνο θα βαρύνουν, εσείς μόνοι σας θα τα παλέψετε.

Η δική σας θέληση και μόνο σας σήκωσε από το κρεββάτι τα χαράματα για να κάνετε τα long runs. Τα δικά σας πόδια έχουν φορτωθεί με εκατοντάδες ή και χιλιάδες χιλιόμετρα. Οι κουβάδες ιδρώτα που βγάλατε, από το δικό σας σώμα προήλθαν.

Όταν περάσετε λοιπόν τη γραμμή του τερματισμού, ότι και αν νιώσετε εκείνη τη στιγμή, θα είναι μόνο για εσάς. Πρίν σας περάσουν το μετάλλιο στο λαιμό, “ακούστε” το σώμα σας, νιώσετε την αναπνοή σας, συμπυκνώστε όλο τον κάματο σε μία αίσθηση ενός δευτερολέπτου και θα έχετε λάβει την πραγματική ανταμοιβή σας: “Εγώ το κατάφερα, μόνος(η) μου

Μία συνωμοσία τρισεκατομμυρίων για χάρη σου…

ΜΠΑΝΓΚ! έγινε πριν 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια και ό,τι υπήρχε σε ένα χώρο μικρότερο του 1 δισεκατομμυριοστού του όγκου ενός πρωτονίου ξεπετάχθηκε δημιουργώντας ταυτόχρονα το χώρο. Ύλη και ενέργεια ξεχύθηκαν μαζί, η μία παίρνοντας την μορφή της άλλης και τούμπαλιν. Προσδιόρισαν τους κανόνες της φύσης και μαζί τα πρώτα βασικά στοιχεία. Έφτιαξαν νεφελώματα αερίων και πυρηνικούς αντιδραστήρες (τα αστέρια!) και αυτοί περισσότερα, πιο σύνθετα στοιχεία, τα άτομα.

Τα άτομα. Συνέθεσαν αμέτρητα μεγαλύτερα σώματα. Μετράμε σήμερα περίπου 170 δισ. γαλαξίες και 1.000.000.000.000.000.000.000.000 αστέρια και άγνωστο πόσους πλανήτες. Και αυτό που είναι ορατή ύλη αποτελεί μόνο το 4,9% του συνόλου του σύμπαντος. Το υπόλοιπο είναι σκοτεινή ύλη και ενέργεια.

Και περίπου 4,5 δισ. έτη πριν ένα μικρό αστέρι προσέλκυσε σε τροχιά γύρω από αυτό στερεά στοιχεία και αέριες μαζες που έφτιαξαν, μεταξύ άλλων, μία πανέμορφη γαλάζια σφαίρα.

Καλωσήλθες λοιπόν. Το να φθάσεις εδώ δεν ήταν τόσο απλό. Εσύ που διαβάζεις, για να το καταφέρεις αυτό, έπρεπε τρισεκατομμύρια αιωρούμενα άτομα να μαζευθούν με κάποιο πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να δημιουργήσουυν … εσένα. Αυτή η μάζωξη ατόμων είναι πολύ, μα πάρα πολύ συγκεκριμένη, ιδιαίτερη και δεν πρόκειται να επαναληφθεί.

Αυτά τα άτομα προηγήθηκαν πολύ της ύπαρξής σου και θα συνεχίσουν να υπάρχουν αφού εσύ χαθείς. Μην τα ευχαριστείς για τον κόπο τους να μαζωχθούν με αυτό τον πολύ συγκεκριμένο τρόπο για να σε φτιάξουν. Ούτως ή άλλως, δεν γνωρίζουν ότι υπάρχουν, δεν μπορούν λοιπόν να νοιαστούν για ο,τιδήποτε. Παρά ταύτα, για κάποια σύντομη χρονική περίοδο, κάπως, για κάποιο λόγο όλα έλκονται μεταξύ τους, συνεργάζονται και αλληλοεπιδρούν για να κάνουν εσένα, εσένα. Αλλά θα το κάνουν αυτό για 1.000 μήνες περίπου. Μετά θα σε “κλείσουν” και θα πάνε κάπου αλλού.

Στεναχωρήθηκες; Σκέψου όμως πόσο απίθανο, ανυπολόγιστα, ιλιγγιωδώς μοναδικό είναι να συμβείς εσύ. Φοβερό, έτσι;

Αμ δε! Αυτά τα τρισεκατομμύρια άτομα δεν φθάνουν. Θα σου κοπεί η αναπνοή όταν αναλογισθείς πόση τύχη απαιτήθηκε για να είσαι εδώ. Είσαι το αποτέλεσμα μίας βιολογικής καλοτυχίας. Σήμερα ζουν περίπου το 0,1% των ειδών ζωής που αναπτύχθηκαν στη Γη. Είσαι στην κορυφή μίας διαδρομής που ξεκίνησε 3,8 δισεκατομμύρια έτη πριν όταν, με κάποιο τρόπο, σε μία “σούπα” μορίων κάποια από αυτά κατάφεραν (τυχαία;) να φτιάξουν αντίγραφά τους. Και αυτή η διαδρομή είναι πραγματικά ξεχωριστή. Σε αυτά τα 3,8 δισεκατομμύρια έτη στα οποία η Γη έχει αλλάξει μορφή χιλιάδες φορές, έχει δεχθεί “επιθέσεις” από το διάστημα, έφτιαξε βουνά, θάλασσες και ποτάμια, κατάφεραν ΟΛΟΙ οι πρόγονοί σου να επιβιώσουν αρκετά ώστε να προσελκύσουν κάποιον άλλο του είδους τους για να αναπαραχθούν σε μία απίστευτη αλληλουχία γεννήσεων και θανάτων όπου, σιγά σιγά, είτε λόγω μίας τυχαίας μετάλλαξης είτε λόγω της πίεσης της φύσης ή της συνεχώς μεταβαλλόμενης γεωγραφίας, αυτή η διαδρομή κατέληξε θεαματικά, αδυσώπητα και θριαμβευτικά σε ΕΣΕΝΑ.

Εσύ, αυτό το αποτέλεσμα της συνεργασίας, συμφωνίας και ιδιαίτερης τοποθέτησης τρισεκατομμυρίων ατόμων πέτυχες να έχεις συνείδηση, και γνώση της ύπαρξής σου. Και συναισθήματα. Διότι κάμποσα από αυτά τα άτομα μαζεύτηκαν για να φτιάξουν τον εγκέφαλο. Και μέσω της εξέλιξης δια φυσικής επιλογής, μεγάλωσε ο εγκέφαλος και σου έδωσε μία άλλη εκπληκτική ικανότητα — τη λογική σκέψη, τη δυνατότητα να παρατηρείς και να διακρίνεις patterns, να ερμηνεύεις, να υποθέτεις, να δοκιμάζεις τις υποθέσεις σου, να ζητάς από άλλους να τις δοκιμάζουν και στο τέλος να τις αποδεικνύεις ή να τις απορρίπτεις. Και να ξεκινάς πάλι. Γιατί είσαι περίεργος. Και αυτή η πανέμορφη διαδικασία, η ΕΠΙΣΤΗΜΗ, σε βοήθησε να ανακαλύψεις εδώ πόσο συγκλονιστικά μοναδικός(η) είσαι.

Υπάρχει βέβαια μία εναλλακτική που λέει ότι κάποιο υπέρτατο, ανεξήγητο, μυστήριο ως προς τη φύση του ον ενδιαφέρεται ειδικά για σένα: τι κάνεις, τι σκέφθεσαι, πως ζεις. Παρότι είναι πανταχού παρόν, παντοδύναμο, άπειρο και διαρκές, ενδιαφέρεται τόσο έντονα για σένα που θα σε κρίνει τώρα και στην αιωνιότητα. Και αν δεν πιστέψεις σε αυτό και ζήσεις όπως διαμήνυσε, θα σε τιμωρήσει με συνεχή, απίστευτα βασανιστήρια κατά την απόλυτή του κρίση. Δεν σε κάνει να νιώθεις πραγματικά μοναδικός(η) αυτό το ενδιαφέρον;

Αλλά εσύ ίσως μπορείς (αν δεν το έχεις κάνει ήδη) τελικά να αντιληφθείς την ιδιαιτερότητα, την απίθανη, απειροελάχιστη, πρακτικά αδύνατη εκδήλωση της συνείδησής σου και, μέσω αυτής, της σύντομής σου ύπαρξης στον κόσμο. Θα γευτείς τη γοητεία της γνώσης, αυτή τη ζωογόνο διαδικασία του να αναρωτιέσαι, να σκέφθεσαι μόνος σου, να αποφασίζεις για τον εαυτό σου — την επιστήμη. Θα γιορτάσεις τη ζωή σου αυτό το σύντομο διάστημα που τρισεκατομμύρια άτομα θα κάνουν παρέα για πάρτη σου και δεν θα χαλιναγωγήσεις τη φύση σου, υποτελής σε προστάγματα που προέκυψαν την εποχή του χαλκού μέσω κάποιων κτηνοτρόφων σε μία άνυδρη περιοχή του πλανήτη.

Έλυσα το πρόβλημα της παράνομης στάθμευσης!

Αν σας εκνευρίζει αυτή η εικόνα….

unknown-2-jpeg-scaled500

δεν είστε μόνοι σας. Δυστυχώς, πολλοί συμπολίτες μας απλά δεν νοιάζονται για τους άλλους. Αυτοί να έχουν τη βολή τους και οι λοιποί ας πάνε… Αυτή η συμπεριφορά θα συνεχίζεται όσο οι αδιάφοροι οδηγοί δεν αντιμετωπίζουν κάποιο κόστος. Η οικονομική θεωρία μας αναφέρει ότι όταν υφίστανται κρυφά κόστη (externalities) που δεν αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι/εταιρίες, τότε γίνεται κακή χρήση των πόρων (το πεζοδρόμιο στην περίπτωσή μας.) Θεωρητικά, υπάρχει τρόπος οι αδιάφοροι οδηγοί να αντιληφθούν το κόστος της συμπεριφοράς τους – το πρόστιμο. Πρακτικά, η εμπειρία μας έχει δείξει ότι σπάνια βεβαιώνονται πρόστιμα για τέτοιες παραβάσεις. Αυτό ισχύει, μεταξύ άλλων, διότι δεν είναι εφικτό οι αστυνομικοί/τροχονόμοι να βρίσκονται παντού. Σε αυτό το πρόβλημα όμως υπάρχει μία απλή λύση: θα βοηθήσουμε όλοι οι ενδιαφερόμενοι πολίτες. Φθάνει η ΕΛΑΣ να διαθέσει μία εφαρμογή για smartphones με την οποία οποιοσδήποτε πολίτης θα φωτογραφίζει την παράβαση. Η φωτογραφία, μαζί με το στίγμα (GPS) και στοιχεία ημερομηνίας/χρόνου, θα αποστέλλονται σε κεντρική υπηρεσία της ΕΛΑΣ όπου στέλεχός της θα βεβαιώνει την παράβαση και θα μεριμνά για την ταχυδρομική αποστολή του προστίμου. Ακόμα καλύτερα, θα αναθέσει την με γερανό απομάκρυνση του οχήματος. Η διαδικασία αυτή δεν διαφέρει σε τίποτα από τη χρήση φωτογραφικών μηχανών για τη βεβαίωση παραβάσεων των λεωφορειοδρόμων. Ελπίζω το παρόν να το διαβάσουν κάποιοι από τις ελληνικές εταιριές παραγωγής λογισμικού για smartphones και να κάνουν τη σχετική πρόταση στην ΕΛΑΣ.  Θεωρώ ότι δεν θα είμαι ο μόνος που θα αντλήσει ικανοποίηση από τη συμβολή του στην εφαρμογή του Νόμου και από την απελευθέρωση των πεζοδρομίων για τους πραγματικούς χρήστες: τους πεζούς! Και όποιος αντιλέξει ότι η πρότασή μου είναι να γίνουμε “ρουφιάνοι”, τον καλώ να το σκεφτεί ξανά την επόμενη φορά που θα αναγκασθεί να βγει στο δρόμο με τα παιδιά του ή θα γυρίσει το πόδι του σε πεζοδρόμιο “τσακισμένο” από το βάρος παράνομα σταθμευμένων αυτοκινήτων.

Wake Up and Smell the Coffee!

Vance accosted Kimon. “Wake up,” Vance says, “and smell the coffee.”

Kimon, surprised, turned his head, a quizzical look on his face. “What do you mean,” he said. “I am awake. I’ve been so since 11 in the morning. I’ve had two Nescafe ice coffees since then.”

“Yes, but are you really awake?” retorted Vance. “I have been telling you over and over. Don’t you understand? Can’t you listen to me? Don’t I make sense? Wake up!”

Kimon surveyed the face of his interlocutor and momentarily reflected on that impromptu discussion but still did not have a clue of what was going on. Irritation crept on him. It was four p.m. and he was famished. He absolutely had to have lunch soon and then get his zzzzs before going out that night.

It had been a great day until this rude interruption by this person trying to “wake” him up. No, correct that. It had been a great month, a wonderful decade. Kimon could not believe where he had started what he had going for him. By sheer luck and, why not, winningness, he coasted through university without opening a book. The chicks, those partying nights, they were all so many, and he could not make time for study groups or essay writings.

He never believed studying in the university would help him in life. He did it because his parents pressed him. And he was right. His simple “pass” grade meant nothing. He got everything he wanted because he asked for it. He claimed it. He deserved it and they gave it to him. His parents. His grandmother. His dead uncle. The sleazy mayor. All of them. He was cool.

Who the hell was this guy nagging him? “Piss off, buddy. You don’t make sense. And what is to you if I am awake or not? Maybe I like my dreams. I bet you anything my dreams are sweeter and jazzier than yours. Maybe you’re envying me. Your dreams suck and you don’t want to let others dream what they deserve.”

Vance considered the little speech, disappointment creasing his face. “Maybe you’re right,” he said. “Your dreams may be spectacular. But they never last forever.”