Για να μην μείνεις κάτω, ΝΑΙ

Σκεφτόμουν ότι κάποια μέρα αυτό τον μήνα θα σταματήσω να δουλεύω για το κράτος για το 2015 και θα αρχίσω να δουλεύω για εμένα και την οικογένειά μου (φόροι, γαρ).

Σκεφτόμουν επίσης ότι, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, η εργασία μου στην Τράπεζα είναι ιδιαιτέρως επισφαλής πια.

Οι άπειροι φόροι που πλήρωσα, οι προσπάθειες για αποταμίευση φαίνονται μάταιες πια – ίσως και να είναι.

Έδωσα πολλά, πήρα πίσω ελάχιστα από το ελληνικό κράτος.

Οι δυσκολίες μπροστά μας, οι προκλήσεις που μας περιμένουν, οι άπειροι κίνδυνοι να “στραβώσει” το πράγμα μου είναι πλήρως αντιληπτοί διότι, δυστυχώς, το κατέχω το οικονομικό.

Οργή, αίσθηση αδικίας, τσαντίλα, απελπισία, φόβος, όλα μαζί αναδεύονται μέσα μου σε ένα αναβλύζον χαρμάνι που με ωθεί να “δείξω το δάχτυλο” προς όλους και να εκτοξεύξω πολλά “γαλλικά”.

Το “ΟΧΙ” στο δημοψήφισμα θα ήταν μία καλή ευκαιρία εκτόνωσης. Συνδέεται με την απόρριψη της τέως πολιτικής τάξης και σίγουρα κάποιων σημαντικών λαθών των πιστωτών μας. Ούτως ή άλλως το μέλλον θα είναι δύσκολο ως αδύνατο, ας δώσω χώρο στο θυμικό μου για λίγο.

Αλλά αυτή τη τσαντίλα καταφέρνω να τη σβήσω όταν σκέφτομαι ότι ήταν δική μου επιλογή να υποστώ τα παραπάνω και να φθάσουμε εγώ και η οικογένειά μου σε αυτό το σταυροδρόμι. Υπενθυμίζω στον εαυτό μου ότι η ανάληψη της προσωπικής ευθύνης είναι πάντα το πρώτο βήμα προς την ελευθερία.

Δεν είναι λοιπόν ντροπή να πέφτεις κάτω. Ντροπή είναι να μένεις κάτω. Αξιοπρέπεια είναι να αναγνωρίζεις την ευθύνη σου καθώς πονάς από την πτώση. Αναξιοπρέπεια είναι να κλαις, να φωνάζεις στο έδαφος δείχνοντας το δάχτυλο σε άλλους.

Σας καλώ λοιπόν να σκουπίσετε με το χέρι σας από το πρόσωπό σας το αίμα, τη σκόνη και τον ιδρώτα. Σας παρακινώ να σηκώσετε το πρώτο γόνατο σφίγγοντας τα δόντια από τον πόνο. Και όταν τελικά θα σταθείτε όρθιοι νιώθοντας εξαντλημένοι, γυρίστε να δώσετε το χέρι σας, πρώτα σε αυτούς που ακόμα “δείχνουν το δάχτυλο”.

Και για να γίνει αυτό, χρειάζεται το ΝΑΙ.

Advertisements

Sen on austerity and structural reform

Most salient point: Without official creditors, the unavoidable austerity is even harsher. See also my blog “Μνημόνιο για cocktail parties”

longandvariable

Amartya Sen writes on austerity, comparing the futility of the Troika extracting primary surpluses from Greece and its other debtors to the self-defeating strategy of the Entente powers extracting reparations from Germany, the subject of a blistering critique in Keynes’ ‘Economic Consequences of the Peace’.

But he chooses not to explain the real nature of the bargain.  He asks why ‘structural reform’ should be paired with austerity.  Especially, as many contend, the latter makes it harder to carry out the former.

What is actually happening is that debtors are offered a range of possibilities.  At one end is the option of getting no more funding at all, in return for which the debtor country can run itself as it wishes, but under its own steam, and in this case coping with default, capital controls, and perhaps exit from the Euro.  Then beyond that there is a sliding scale of increasing…

View original post 299 more words