Προστασία από τον πλειστηριασμό λαϊκισμού

“Κόκκινη γραμμή”, λέει ο κ. Τσίπρας, το θέμα των πλειστηριασμών Α’ κατοικίας. “Δεν θα γίνει η Ελλάδα αρένα εξώσεων,” τόνισε. Από λαϊκισμό πάμε καλά, είναι ο μόνος που γνωρίζει ανάπτυξη στην Ελλάδα. Να γιατί:

Ας υποθέσουμε ότι η χώρα μας αφαιρούσε κάθε περιορισμό στους πλειστηριασμούς. Ακόμα καλύτερα, ότι η Βουλή ψήφιζε νόμο με τον οποίο περνούσαν άμεσα στην ιδιοκτησία των τραπεζών όλες οι υποθηκευμένες κατοικίες των “κόκκινων” στεγαστικών δανείων χωρίς καμία τυπική διαδικασία. Νιρβάνα για τις τράπεζες, έτσι;

Σκεφτείτε όμως:

Η κάθε Τράπεζα θα είχε στην ιδιοκτησία της μερικές δεκάδες χιλιάδες διαμερίσματα/κατοικίες και την μεγάλη χαρά να καταβάλλει ΕΝΦΙΑ.

Παράλληλα, οι Τράπεζες θα έπρεπε να συμμετάσχουν στις κοινόχρηστες δαπάνες. Θα έπρεπε επίσης να στρατολογήσουν εκατοντάδες ή χιλιάδες στελέχη για να συμμετέχουν στις γενικές συνελεύσεις σε δεκάδες χιλιάδες πολυκατοικίες ανά την επικράτεια.

Εννοείται ότι θα ήταν αναγκασμένες να φτιάξουν “εργοστάσια” για τη διαχείριση όλων αυτών των ακινήτων. Θα ανέπτυσσαν τέραστιες βάσεις δεδομένων με τίτλους, πολεοδομικά έγγραφα και λογαριασμούς δημοτικών τελών και κοινωφελών δικτύων. Αποθήκες θα φύλαγαν δεκάδες χιλιάδες κλειδιά το οποία θα έπρεπε να ταξινομηθούν όπως τα βιβλία σε μία μεγάλη βιβλιοθήκη.

Κανείς δεν μπορεί να διανοηθεί ότι θεσμικοί παράγοντες όπως οι Τράπεζες θα διατηρούσαν περιουσιακά στοιχεία με παρανομίες. Εκατοντάδες μηχανικοί λοιπόν θα διενεργούσαν αυτοψίες με τις πολεοδομικές άδειες στο χέρι, θα κατέγραφαν παρανομίες και θα εκτελούσαν διαδιακασίες για θεραπεία των αυθαιρεσιών. Μην ξεχνάμε ότι για να πωληθεί ένα ακίνητο, μηχανικός πρέπει να βεβαιώσει την απουσία παρανομιών.

Εκ των κανονισμών της ΤτΕ, οι Τράπεζες οφείλουν να ασφαλίζουν όλα τα περιουσιακά τους στοιχεία. Άρα θα επωμίζονταν και το κόστος ασφάλισης όλων αυτών των κατοικίων.

Έστω λοιπόν ότι οι Τράπεζες θα έφθαναν στο σημείο να ξέρουν τι και που το έχουν, σε ποία κατάσταση είναι και θα είχαν θεραπεύσει όλες τις τεχνικές και νομικές ατέλειες. Μετά θα επιχειρούσαν να τα πωλήσουν ή ενοικιάσουν.

Ξαφνικά, εκατοντάδες κατοικίες θα “έπεφταν” στην αγορά. Σε ποίους και πώς θα τις πωλούσαν; Χιλιάδες μεσίτες θα έπρεπε να συντονισθούν από εκατοντάδες στελέχη για να παρουσιάζουν σπίτια σε ενδιαφερόμενους αγοραστές. Και ποίοι θα ήταν αυτοί οι αγοραστές; Άγνωστο σήμερα.

Είναι εμφανές ότι οι Τράπεζες θα ήταν αναγκασμένες να διατηρήσουν τις κατοικίες για πολλά έτη, άρα ακόμα περισσότεροι ΕΝΦΙΑ προς πληρωμή.

Μάλλον θα τις ενοικίαζαν για να καλύψουν τις δαπάνες διατήρησης. Σκεφτείτε νέα οργάνωση για σύναψη συμβάσεων, παρακολούθηση και είσπραξη δεκάδων χιλιάδων μηνιαίων μισθωμάτων και δράσεις για την έξωση των κακοπληρωτών.

Οι μισθωτές θα είχαν βέβαια παράπονα, πολλά μερεμέτια και συντήρηση βαριάς μορφής θα ήταν απαραίτητα για να είναι ενοικιάσιμα/πωλήσιμα τα διαμερίσματα.

Εννοείται ότι κάθε ενοικίαση ή πώληση θα απαιτούσε και νέο ενεργειακό πιστοποιητικό (Ευρώ 250 έκαστο). Εκατοντάδες στελέχη θα συντόνιζαν αντίστοιχο αριθμό μηχανικών.

Σιγά, σιγά, μετά από αρκετά χρόνια, θα πωλούσαν τις κατοικίες. Πολύ πιθανώς να χορηγούσαν νέα στεγαστικά δάνεια για να διευκολύνουν τις πωλήσεις και, όλως περιέργως, μετά από αυτή την τιτάνια προσπάθεια, θα κατέληγαν εκεί που ξεκίνησαν: με στεγαστικά δάνεια καλυμμένα με υποθήκες στις ίδιες κατοικίες.

Απλό, έτσι;

Εναλλακτικά, θα καλούσαν τους δανειζόμενους να συζητήσουν επί ενός μενού επιλογών που προβλέπει κάποιος κώδικας συμπεριφοράς (ρυθμίσεις, επεκτάσεις διάρκειας, “πάγωμα” ½ του κεφαλαίου, μερική διαγραφή στην πώληση/εξόφληση, αντικατάσταση τοκοχρεωλυτικής δόσης με ενοίκιο, κλπ).

Μόνο που για να έρθουν ΟΛΟΙ οι δανειζόμενοι (και κυρίως οι επί σκοπώ μπαταχτσήδες) χρειάζονται όχι μόνο κίνητρα αλλά και αντικίνητρα όπως πχ το ενδεχόμενο απώλειας της κατοικίας τους. Είναι τελείως φυσιολογικό, αναφέρεται στην ανθρώπινη φύση.

Ας μην προβληματιζόμαστε, όμως. Ο καλός μας πατερούλης, το καλοκάγαθο κράτος και οι κυβερνώντες αυτού ξέρουν καλύτερα ποίο είναι το καλό μας, ποίοι αξίζουν “προστασίας” και ποίοι θα αφεθούν στους τραπεζοκαρχαρίες. Ε, και αν αυτό μας κοστίσει μερικά δισ. παραπάνω ζημιές στις Τράπεζες, ας είναι καλά οι φορολογούμενοι και ενήμεροι δανειζόμενοι, δλδ,

από τον καθένα σύμφωνα με τις ικανότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του

Να μην έχουμε τουλάχιστον αυταπάτες.

Advertisements

Βαλαβάνειος απορία: Πατριώτες ή κορόιδα;

Κα Βαλαβάνη, έχω μία απορία:
Δεδομένου ότι :

  • Προσφέρετε 50% διαγραφή εφόσον εξοφληθούν εφάπαξ ληξιπρόθεσμες οφειλές του 2013 ή νωρίτερα. Η διαγραφή αυτή δεν υπόκειται σε άλλες προϋποθέσεις.
  • Προσφέρετε τις 100 δόσεις με επιτόκιο 3% για > €5.000 (0% για <€5.000) χωρίς άλλες προϋποθέσεις για ληξιπρόθεσμες οφειλές που γεννήθηκαν το 2014

σας ερωτώ πως θα χαρακτηρίζατε κάποιον που εξοφλεί εγκαίρως τις υποχρεώσεις του προς το κράτος;

Με τιμά η απόδοση του τίτλου του “πατριώτη” αλλά, αν μου επιτρέπετε, να σας κάνω και μία πρόταση: 30% των εισπραχθησομένων ποσών από τις ως άνω ρυθμίσεις να αποδίδονται ως rebate σε όσους εξόφλησαν εγκαίρως τις υποχρεώσεις τους. Θα ήταν ενθαρρυντικό δίπλα στα κίνητρα για την μη πληρωμή να προσθέσετε και κίνητρα για την έγκαιρη πληρωμή. Διότι πέρα από τους χαρακτηρισμούς, τα θεσμικά και οικονομικά κίνητρα αποδεικνύονται ακόμα ισχυρότερα (δείτε, πχ, την καθημερινή “ψήφο” των συμπατριωτών μας στα γκισέ των τραπεζών).

Περί Βαλαβάνειου “πατριωτικού καθηκόντος”

Κυρία Βαλαβάνη, θα πληρώσω την τελευταία δόση του ΕΝΦΙΑ και όλους τους φορους, όπως έχω κάνει ανελλιπώς στο παρελθόν, όχι διότι διακατέχομαι από “πατριωτικό καθήκον” ούτε περισσότερο επειδή θεωρώ ότι πρέπει πάση θυσία να καταβληθούν μισθοί και συντάξεις αλλά διότι το επιβάλλει ο Νόμος.

Η τήρηση του Νόμου ΕΙΝΑΙ όντως πατριωτικό καθήκον.

Επιτρέψτε μου και μία άλλη διαπίστωση. Προκύπτει εκ της λογικής ότι η διανομή (πληρωμή μισθών Δ.Υ. και συντάξεων) έπεται της παραγωγής (οι καλούμενοι στο πατριωτικό καθήκον). Η αντίστροφη δράση θα προϋπέθετε τα λεφτά των άλλων (δανειστές), αυτοί όμως είναι άφαντοι. Ως εκ τούτου, μήπως νομίζετε ότι στο σχεδιασμό των δράσεών σας θα έπρεπε οι ανάγκες αυτών που παράγουν να λάβουν προτεραιότητα έναντι αυτών που λαμβάνουν; (άλλη μία από τις απορίες μου – βοήθεια κοινού παρακαλώ)

Δραγασάκειος Απορία: Τραπεζών έλεγχος

Αν και ο κ. Δραγασάκης επιχείρησε τελευταία να το “στρογυλλέψει” παραμένει μία από τις επίσημες επιδιώξεις της κυβέρνησης να ασκήσει ουσιαστικό έλεγχο σε όλες τις τράπεζες επειδή αυτές στηρίχθηκαν κεφαλαιακά με χρέωση του Έλληνα φορολογούμενου. Επ’ αυτού, ευγενικά ζητώ τη βοήθεια του κοινού σχετικά με 2 απορίες μου:

Απορία πρώτη. Δεδομένου ότι:

  1. Το ΤΧΣ εισέφερε από το 2013 περίπου €41 δισ. για την ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού συστήματος, χρεώνοντας το Ελληνικό Δημόσιο.
  2. Βασικός (αν όχι μοναδικός) λόγος για αυτήν την εισφορά κεφαλαίων ήταν το PSI εκ του οποίου ωφελήθηκε το Ελληνικό Δημόσιο κατά €28 δισ. (1) όσον αφορά στις τράπεζες, άρα καθαρή χρέωση του Έλληνα φορολογούμενου κατά €13 δισ. περίπου.
  3. Οι ιδιώτες μέτοχοι των τραπεζών κατά το 2013-2014 εισέφεραν €15 δισ. περίπου σε μετρητά (2),

BankRecap

γιατί προκύπτει ότι το κράτος πρέπει να έχει πρώτο λόγο στη διοίκηση των τραπεζών αφού 15>13;

Απορία δεύτερη:

Στο πανεπιστήμιο (και στη ζωή) έμαθα όταν ο δανειζόμενος πτωχεύσει, ο δανειστής/πιστωτής αναλαμβάνει τον έλεγχο της περιουσίας του δανειζομένου προκειμένου να ικανοποιήσει (έστω μέρος) των απαιτήσεών του. Κατά το PSI δανειζόμενος ήταν το Ελληνικό Δημόσιο και δανείστριες οι τράπεζες. Δεν είναι λίγο παράξενο ο πτωχεύων δανειζόμενος να αναλάβει τον έλεγχο των πιστωτών του; Τι μου ξεφεύγει;

Πάσα βοήθεια θα εκτιμηθεί δεόντως.

(1) http://www.imerisia.gr/article.asp…
(2) Βλ. συνημμένη εικόνα. Τα €15 δισ. προκύπτουν από τους 2 γύρους άντλησης κεφαλαίων από τις διεθνείς κεφαλαιαγορές και την εισφορά κεφαλαίων από μητρικές κατά την πώληση των ελληνικών τους θυγατρικών.

Διαβάστε επίσης:

Πόσοι χρειάζονται για να χορέψουν τάνγκο;

Η δημοσίευση του mea culpa του IMF για το πως συνέβαλε στο σχεδιασμό και στην εκτέλεση του προγράμματος της Τρόικας το 2010 & 2011 “φούντωσε” σε πολλούς το αίσθημα αδικίας έναντι της Ελλάδας. Δυστυχώς, ενίσχυσε όμως και την κακή συνήθειά μας να ρίχνουμε όλες τις ευθύνες στους κακούς ξένους.

Είναι γεγονός ότι άρθρα-γνώμες όπως αυτό:

http://theprodigalgreek.wordpress.com/2013/06/06/honey-i-shrunk-the-greeks/#comment-1928

και αυτό:

http://blogs.telegraph.co.uk/finance/ambroseevans-pritchard/100024771/ollie-rehn-should-resign-for-crimes-against-greece-and-against-economics/

πείθουν. Η ανάλυσή τους δεν επιδέχεται πολλά αντεπιχειρήματα. Το ΔΝΤ παραδέχτηκε τα λάθη του. Όντως, κρατώντας όλα τα άλλα ίσα, μια γενναία, εμπροσθοβαρής αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους θα επέτρεπε μία ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή.

Αφού όμως είμαστε μετά Χριστόν προφήτες, ας στρέψουμε την προσοχή μας στους πολιτικούς (επελεγμένους από εμάς, βεβαίως) που ανέλαβαν την εφαρμογή του προγράμματος της Τρόικας. Δεν ήταν ποτέ ιδιοκτήτες του προγράμματος. Αντίθετα, έκαναν ότι μπορούσαν, λαικίζοντας, για να εμποδίσουν την εφαρμογή οποιασδήποτε ουσιαστικής διαρθρωτικής αλλαγής. Αναρρωτιέται κανείς πόσο περισσότερο θα είχαν αντισταθεί σε όποια αλλαγή αν αντιμετώπιζαν μία ηπιότερη δημοσιονομική προσαρμογή λόγω μίας γενναίας εμπροσθοβαρούς αναδιάρθρωσης χρέους. Ο ηθικός κίνδυνος ήταν πραγματικός.

Η Ε.Ε. προσποιούνταν ότι έσωζε την Ελλάδα και οι Έλληνες προσποιούνταν ότι εφήρμοζαν και μεταρρύθμιζαν. Αμφότεροι συνέβαλλαν στο σημερινό χάλι.

Προσλαμβάνω Βουλευτές

Δεν θέλω να “μειώσω” τους υποψήφιους βουλευτές με το ρήμα “προσλαμβάνω.” Κάποιοι θα πούνε ότι οι βουλευτές εκτελούν λειτούργημα ή/και προσφέρουν στα κοινά. “Τι εννοείτε κ. Καλαμάκη ότι προσλαμβάνετε;” κάποιοι άλλοι θα προσθέσουν. “Μήπως βάλατε και αγγελία;”

Όχι, βέβαια. Αντιθέτως, αναλαμβάνω την υποχρέωση μου ως ψηφοφόρος πολύ σοβαρά. Αναγνωρίζοντας την προσωπική μου ευθύνη για την κατάσταση της χώρας μας, ανέφερα, μεταξύ άλλων,

… επέμεινα να στηρίζω με την ψήφο μου κόμματα που ενεργούσαν αποκλειστικά για το δικό τους, ιδιοτελές και όχι το εθνικό συμφέρον και πολιτικούς τους οποίους δεν θα προσλάμβανα με τίποτα ως υφιστάμενους.

Στις εκλογές διαλέγουμε κόμματα αλλά επιλέγουμε επίσης τους εκπροσώπους μας. Σε αυτούς εκχωρούμε την κυριαρχία μας ως πολίτες για διάστημα 4 ετών. Αυτοί θα εκλέξουν κυβέρνηση, θα νομοθετήσουν και θα ελέγξουν. Στο παρελθόν επέδειξα περισσότερη επιμέλεια στην πρόσληψη υφισταμένων μου από ότι στην επιλογή βουλευτών. Λάθος μου. Αποφάσισα λοιπόν σε αυτές τις εκλογές να κάνω την επιλογή μου μεθοδικά και σοβαρά για να αποφύγω επανάληψη του προαναφερόμενου λάθους. Αποφάσισα να αφιερώσω χρόνο, πολύ χρόνο. Το ρήμα “προσλαμβάνω” λοιπόν αναφέρεται σε αυτήν την προσπάθειά μου και όχι σε κάποια “ιδιαίτερη” αγορά εργασίας.

Ξεκινάμε με το κόμμα λοιπόν. Σε αυτές τις εκλογές αποφάσισα να ψηφίσω τη Δράση. Θα μπορούσα να αναφέρω τους λόγους αναλυτικά αλλά αυτό και αυτό το άρθρο με καλύπτουν πλήρως. Ο @lolgreece επινόησε και μία συγκεκριμένη μέθοδο βαθμολόγησης με αναφορά στις φιλελεύθερες ιδέες. Για τους σκοπούς αυτού του κειμένου δεν χρειάζεται να αφιερώσουμε χρόνο στην επιλογή του κόμματος. Στη Β’ Αθηνών όπου ψηφίζω τα ψηφοδέλτια περιλαμβάνουν έκαστο 46 υποψηφίους. Η επιλογή κόμματος, πέρα από αναφορά σε προγραμματικές θέσεις, ιδεολογίες, κλπ, αποτελεί και την πρώτη επιλογή ανάμεσα από εκατοντάδες υποψηφίους.

Στην εταιρία μου κάθε πρόσληψη ξεκινά με τη Διεύθυνση Ανθρωπίνου Δυναμικού. Ανατρέχουν στα εκατοντάδες βιογραφικά προκειμένου να καταλήξουν σε ένα βραχύ κατάλογο (ελληνιστί: short list) υποψηφίων που φαίνεται να ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις της θέσης προς πλήρωση. Έτσι και εγώ “βούτηξα” στο διαδίκτυο και ανέσυρα πληροφορίες για όσους υποψηφίους της Δράσης μπόρεσα να βρω (με εξαίρεση τον κ. Μάνο). Τις πληροφορίες αυτές ταξινόμησα μετά σε ένα φύλλο εργασίας, προσθέτωντας βιογραφικά στοιχεία και δικά μου σχόλια.

Δεν κατάφερα να βρω πληροφορίες για όλους τους υποψηφίους (σημ: όσοι αγαπητοί υποψήφιοι δεν είχατε ούτε μισή σελίδα στο facebook ή μία παράγραφο που να λέει κάτι για εσάς στο internet, χάσατε σημαντικότατο μερίδιο των πιθανών ψηφοφόρων της Δράσης.) Βρήκα όμως για τους περισσότερους. Στη συνέχεια, αξιολόγησα τις πληροφορίες για να καταλήξω σε εννέα υποψηφίους που αποτέλεσαν το βραχύ κατάλογο. Κατά την επιλογή υιοθέτησα κριτήρια όπως:

  • επαγγελματικό/επιχειρηματικό ιστορικό: έχει “πέσει” στα “χαρακώματα” ο υποψήφιος; έχει διοικήσει έστω 2-3 άτομα στο παρελθόν; αντιμετώπισε επαγγελματική “αναποδιά” και αν ναι, πως επανέκαμψε; δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να φέρει εις πέρας ένα έργο;
  • σπουδές/πτυχία: αξιολογήσιμη πληροφορία ως σημάδι ευρύτητας πνεύματος (θετικό) αλλά όχι καταλυτική  – ούτως ή άλλως τα πτυχία “μπαγιατεύουν” μετά από μερικά χρόνια και αποκτά μεγαλύτερη σημασία η εργασιακή εμπειρία.
  • μεταδοτικότητα απόψεων και εν γένει οικονομία σκέψης: για αρκετούς υποψηφίους βρήκα κείμενά τους (blogs, δημοσιεύσεις, κλπ) τα οποία διάβασα – κείμενα με αξιόλογο περιεχόμενο, πνευματώδη, με “στακάτο” ρυθμό, εύληπτα και με σεβασμό στο χρόνο μου κέρδισαν “brownie points” για τον αντίστοιχο υποψήφιο.
  • oικογενειακή κατάσταση: κρατώντας όλα τα άλλα ίσα, άτομα με οικογένεια και παιδιά τείνουν να έχουν περισσότερη αξιοπιστία, επιμονή και αφοσίωση – μικρότερο βάρος αλλά μπορεί να κάνει διαφορά στο όριο

Υπήρξαν και άλλα κριτήρια όπως και επίσης μία αναφορά στην πρώτη εντύπωση μου – συνήθως είναι σωστή. Πάλι, δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία αυτά τα κριτήρια παρά μόνο ίσως με αναφορά σε εμένα. Αυτά προτιμώ. Ο κάθε ψηφοφόρος μπορεί να θέσει τα κριτήρια που τον εκφράζουν.

Μετά την επιλογή ενός μικρού αριθμού υποψηφίων, η διαδικασία πρόσληψης συνεχίζει συνήθως με τις συνεντεύξεις. Αντίστοιχα εδώ θα επεδίωκα εννέα συναντήσεις με ισάριθμους υποψηφίους. – δεν είναι όμως δυνατές – ο χρόνος όλων μας είναι πολύτιμος. Έτσι, απέστειλα με ηλεκτρονικά μηνύματα μερικές ερωτήσεις στους 9 υποψηφίους. Θα μπορούσατε να το πείτε “συνέντευξη δι’ αλληλογραφίας”, εγώ το λέω “ό,τι δουλεύει καλύτερα”. Διάλεξα μερικά θέματα που με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα όπως η προσωπική ευθύνη, το καθήκον επιμέλειας, επαγγελματικές/προσωπικές δοκιμασίες, σχέσεις κράτους/εκκλησίας, κλπ., ως ακολούθως:

  1. Ποία θεωρείτε ότι είναι η προσωπική σας ευθύνη για την σημερινή κατάσταση της χώρας μας (τη δική μου ευθύνη αναγνώρισα εδώ).
  2. Εφόσον εκλεγείτε, πώς ορίζετε το καθήκον επιμέλειας που θα οφείλετε; Ποία η προτεραιότητα; προς τους πολίτες της Β’ Αθηνων ή προς όλους τους Έλληνες; Πώς διακρίνετε μεταξύ του ειδικού και το γενικού συμφέροντος;
  3. Εφόσον εκλεγείτε, ποίους από τους πόρους/παροχές που προσφέρει η Βουλή προτίθεστε να χρησιμοποιήσετε; Θα δημιουργήσετε γραφείο στη Βουλή; Θα προσλάβετε προσωπικό;
  4. Εφόσον εκλεγείτε, προτίθεστε να συνεχίσετε την σημερινή σας εργασία ή όχι; Αν εξαρτόταν αποκλειστικά από εσάς, για πόσο διάστημα θα συνεχίζατε να πολιτεύεστε;
  5. Ποία θεωρείτε ότι ήταν η μεγαλύτερη δοκιμασία σας μέχρι σήμερα (σε επαγγελματικό ή προσωπικό επίπεδο); Δεν είναι απαραίτητο να την ξεπεράσατε επιτυχώς.
  6. Ποία η θέση σας για τις σχέσεις Κράτους / εκκλησίας;
  7. Υποθέτω ότι συμμερίζεστε τις ανακοινωμένες θέσεις της Δράσης. Αν διαφοροποιήστε κάπου ή επιθυμείτε να προσθέσετε κάτι, παρακαλώ κάνετέ το εδώ.

Ο καθένας μας μπορεί να πράξει κάτι ανάλογο επιλέγοντας ερωτήσεις ή/και θέματα που έχουν την μεγαλύτερη σημασία για εμάς.

 Έχουν περάσει περίπου 24 ώρες από τότε που απέστειλλα τις ερωτήσεις και έχω λάβει μέχρι στιγμής τέσσερεις απαντήσεις. Μία από αυτές δημοσιεύθηκε ήδη με πρωτοβουλία του υποψηφίου. Σε μία άλλη ο υποψήφιος αρνήθηκε να απαντήσει (σεβαστό, οι απαιτήσεις σε χρόνο είναι σημαντικές). Αναμένω τις υπόλοιπες.

Μένει μόνο η τελική επιλογή.

UPDATE: Μία μέρα πριν τις εκλογές έχω λάβει συνολικά έξι απαντήσεις. Μεγαλύτερο ποσοστό ανταπόκρισης από ότι περίμενα. Υπάρχουν ομοιότητες όσο και διαφοροποιήσεις στις απαντήσεις. Μετά από σκέψη, ανάλυση και, ναι, αναφορά και στις πρώτες μου εντυπώσεις (τείνουν να είναι σωστές), επέλεξα τους τέσσερεις που θα σταυροδοτήσω. Είμαι υπερήφανος για αυτούς αλλά και για το χρόνο που αφιέρωσα. Άλλο ένα μικρό βήμα προς την εξιλέωση…

Καλό βόλι!

Όταν δεν είναι προφανές τι είναι νόμος …

Σε άρθρο του στο Protagon.gr, ο κ. Απόστολος Διαμαντής, πανεπιστημιακός και συγγραφέας, υπερασπιζόμενος των ενεργειών του κ. Μπαμπινιώτη, αναρωτήθηκε, “Τι είναι νόμος;” Σας καλώ να διαβάσετε όλο το άρθρο αλλά το ακόλουθο απόσπασμα μου σήκωσε τις τρίχες:

…κάθε μεταρρύθμιση που προτείνεται, σε οποιοδήποτε τομέα, θα πρέπει πρωτίστως να εναρμονίζεται με τις ιδιαίτερες συνθήκες και τις πεποιθήσεις του λαού και να είναι προϊόν μιας συμφωνίας μεταξύ του λαού και των εκπροσώπων του. Οι πρυτάνεις λοιπόν διεφώνησαν με τον νόμο και  αρνήθηκαν να υπογράψουν τη διαπιστωτική πράξη εφαρμογής του, εφόσον καταργεί τις ακαδηµαϊκές ελευθερίες και καταλύει την πλήρη αυτοδιοίκηση των ΑΕΙ. Κορυφαίοι συνταγµατολόγοι  γνωµοδότησαν ότι η διαπιστωτική πράξη εφαρμογής του νόμου είναι πρόδηλα αντισυνταγµατική, οι καθηγητές σχεδόν στο σύνολό τους τον απέρριψαν, το ίδιο και οι φοιτητές.

Επομένως;
Απομένει η Βουλή, που ψήφισε με μεγάλη πλειοψηφία. Αλλά οι νόμοι του κοινοβουλίου δεν είναι σουλτανικά φιρμάνια. Έχουν ως προϋπόθεση την κοινωνική νομιμοποίηση. Την απόλυτη εξουσία στις δημοκρατίες- μετά την Γαλλική και την Αμερικανική επανάσταση- δεν την έχουν οι κυβερνήσεις, τα κόμματα και τα κοινοβούλια, αλλά ο λαός. Η εκτελεστική και η νομοθετική εξουσία υπάρχουν μόνον εφόσον έχουν την λαϊκή έγκριση .

Εάν ένα κοινοβούλιο ψηφίσει νόμο, με τον οποίο ο λαός δεν συμφωνεί, τότε αυτός ο νόμος δεν πρέπει να εφαρμοστεί. Αυτό λέει ρητά  ακόμη και η διακήρυξη της αμερικανικής ανεξαρτησίας από τον 18ο αιώνα, αλλά και η σύγχρονη πολιτική φιλοσοφία, η οποία με επικεφαλής τον κορυφαίο σήμερα αμερικανό φιλόσοφο Τζων Ρώλς, θέτει το ζήτημα της αναγκαιότητας του δίκαιου χαρακτήρα ενός νόμου, πέραν των τυπικών προϋποθέσεων έκδοσής του από το κοινοβούλιο. Δεν φτάνει να είναι νόμος. Πρέπει να είναι και δίκαιος. Είναι νόμος επειδή είναι δίκαιος και δεν είναι δίκαιος επειδή απλώς είναι νόμος.

Τι λέει ο κ. Διαμαντής λοιπόν;

Πρώτα ότι οι βουλευτές πρέπει να συμφωνούν με τον λαό οποιαδήποτε μεταρρύθμιση. Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες έχουμε σε τακτά διαστήματα κάτι που ονομάζουμε εκλογές. Οι πολίτες δεν εκλέγουν κυβέρνηση ή αρχηγό κόμματος αλλά αντιπροσώπους. Και αν διαφωνούν με την ψήφο τους σε κάποιο θέμα, είτε θα τους πιέσουν για να τροποποιήσουν το νόμο ή δεν θα τους ψηφίσουν στις επόμενες εκλογές. Αλλιώς, πάμε στην άμεση δημοκρατία – πόσο πρακτικό είναι αυτό;

Δεύτερο, οι πρυτάνεις διεφώνησαν με το νόμο και έτσι αποφάσισαν να μην τον εφαρμόσουν. Κάποιοι συνταγματολόγοι τον έκριναν αντισυνταγματικό. Γιατί τότε δεν προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας. Γιατί δεν άσκησαν τα μέσα που προσφέρει το Σύνταγμα;

Τρίτο, ο κ. Διαμαντής ισχυρίζεται ότι σχεδόν στο σύνολό τους καθηγητές και φοιτητές απέρριψαν το νόμο; Από που προκύπτει αυτό; Έχει στοιχεία; Γνωρίζουμε πολλούς καθηγητές και φοιτητές που υπερασπίσθηκαν το Νόμο αυτό. Ή μήπως “μετράμε” την πλειοψηφία ανάλογα με τη χρήση της βίας; Έστω όμως ότι η πλειονότητα καθηγητών και φοιτητών απορρίπτουν το νόμο. Και λοιπόν; Θεωρούμε ότι αυτοι εκπροσωπούν το “λαό” καλύτερα από τους 250 βουλευτές που ψήφισαν το νόμο; Ή “λαός” είναι κάθε φορά  η θιγόμενη ομάδα (συντεχνία) ατόμων;

Εν πάσει περιπτώσει, τα ΑΕΙ υφίστανται ελέω χρηματοδότησης των φορολογουμένων. Έχουν αυτοί λόγο (μέσω των εκπροσώπων τους) για τον τρόπο λειτουργίας των ΑΕΙ ή όχι; Εγώ έγινα ανεξάρτητος έναντι των γονιών μου (αυτοδιοίκητος) όταν απέκτησα δικά μου εισοδήματα και αυτοί σταμάτησαν να με χρηματοδοτούνε. Αν τα ΑΕΙ χρημοτοδοτούνταν αποκλειστικά με ιδία μέσα τότε, ναι, το Κράτος δεν θα όφειλε να έχει λόγο.

Τέταρτο, μάθαμε από τον κ. Διαμαντή ότι οι νόμοι του κοινοβουλίου δεν είναι μουσουλμανικά φιρμάνια. Δεν νομίζω ότι προσθέτει κάτι – η μεγάλη κατάκτηση του Διαφωτισμού και της γέννησης της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ήταν, μεταξύ άλλων, η ανάδειξη του Νόμου εκπορευόμενου από τους βουλευτές/αντιπροσώπους ως της ανώτατης αρχής έναντι των δεσποτικών αποφάσεων των βασιλέων, σουλτάνων και άλλων. Κανείς δεν διαφωνεί ότι οι εξουσίες εκπορεύονται από τον λαό και ασκούνται στο όνομά του – όλα τα σύγχρονα συντάγματα αυτό ακριβώς προβλέπουν. Η λαϊκή έγκριση στην οποία αναφέρεται το κείμενο ονομάζεται “εκλογές”. Αν ο κ. Διαμαντής έχει βρει κάποιο καλύτερο τρόπο για την έκφραση αυτής της έγκρισης (εκτός των δημοψηφισμάτων) να μας το πει.

Για την τελευταία παράγραφο, πραγματικά δεν ξέρω τι να πω. Είχα την εντύπωση ότι ο νόμοι, αφού ψηφισθούν, εφαρμόζονται διότι ισχύει, μεταξύ άλλων, ο κανόνας της πλειοψηφίας. Ο κ. Διαμαντής επικαλείται πάλι τον “λαό” ωσάν οι δεκάδες χιλιάδες πολιτών που είναι οι καθηγητές και οι φοιτητές είναι περισσότεροι από τους λοιπούς πολίτες.

Εξαρτά επίσης την εφαρμογή ενός νόμου από την αίσθηση δικαίου επί αυτού! Αν δεν είναι το κοινοβούλιο και τα δικαστήρια ποιός και πώς κρίνει το δίκαιο ενός νόμου και, εν τέλει, την εφαρμογή του; Εγώ, πχ, κρίνω ως μη δίκαιο νέες γυναίκες να έχουν συνταξιοδοτηθεί στα 40 έχοντας προσφέρει ελάχιστα έναντι αυτών που ο νόμος προβλέπει ότι θα εισπράξουν. Κρίνω ως παντελώς άδικο να λειώνω στη δουλειά και το κράτος να απορροφά πάνω από το 50% του προϊόντος μου για να πληρώνονται υπεράριθμοι δημόσιοι υπάλληλοι και “μαϊμού τυφλοί”. Νομιμοποιούμαι να ασκήσω βία, να εμποδίσω τις νέες συνταξιούχους ή τους υποαπασχολούμενους ΔΥ να εισπράξουν τη σύνταξη και το μισθό τους;

Το κείμενο αυτό του κου. Διαμαντή αποτελεί επιτομή της διάβρωσης του πολιτεύματός μας, της επιβολής της μειοψηφίας έναντι της πλειοψηφίας. Αν και πανεπιστημιακός, πολύ βολικά ξεχνάει ότι η εφαρμογή του Νόμου είναι απαραίτητη όχι διότι μας υποχρεώνει αλλά κυριώς διότι μας προστατεύει. Κάθε φορά που μία μειοψηφία υποσκάπτει το Νόμο με το αζημίωτο έρχεται πιο κοντά η στγμή όπου κάποιος ή κάποιοι θα μας επιβάλλουν με βία τη θέλησή τους και θα μας αφαιρέσουν τις βασικές μας ελευθερίες.

Τραπεζιτών Εγκώμιον

Αν σας εκνεύρισε ο τίτλος αυτού του άρθρου, δεν είστε οι μόνοι. Λαμβάνω συνέχεια σχόλια όπως το ακόλουθο:

Tweet

Ίσως η αποκάλυψη στο προφίλ μου ότι είμαι, μεταξύ άλλων, τραπεζίτης, να προσελκύει τα βέλη πολλών. Θεωρώ ότι ένας δομημένος αντίλογος είναι χρήσιμος ακόμα και αν είναι ενοχλητικός. Έτσι, αναφερόμενος στις μπαρούφες του κ. Βενιζέλου, «πέρασα στην επίθεση» πριν μερικούς μήνες. Εν πάση περιπτώσει, θα αντιμετωπίσω εδώ και το παραπάνω, πιο ειδικό ερώτημα. (1)

Οι ελληνικές τράπεζες έχουν λάβει δύο μορφές υποστήριξης από το ελληνικό κράτος:

α) κεφαλαιακή υποστήριξη με την αγορά προνομιούχων μετοχών τραπεζών συνολικού ύψους Ευρώ 5 δισ.

β) υποστήριξη ρευστότητας με την παροχή ομολόγων/εγγυήσεων από το Ελληνικό Δημόσιο.

Στην πρώτη περίπτωση το Ελληνικό Δημόσιο δεν παρείχε μετρητά αλλά ομόλογα. Έναντι αυτών έλαβε δικαίωμα ορισμού επιτρόπου, αρνησικυρίας σε σημαντικές αποφάσεις, μείωση των απολαβών των διευθυντικών στελεχών (2) και 10% ετήσια απόδοση. Απλώς σημειώστε ότι πριν λάβουν οποιοδήποτε μέρισμα οι μέτοχοι, πρέπει να αποπληρωθούν πρώτα αυτές οι προνομιούχες μετοχές. Ήδη το Δημόσιο θα έχει εισπράξει τον Μάιο του 2012 το 30% της επένδυσής του, σε μετρητά. Όχι άσχημα.

Στη δεύτερη περίπτωση, οι τράπεζες πληρώνουν προμήθεια 1.1%-1.3% ετησίως επί της ονομαστικής αξίας των ομολόγων/εγγυήσεων. Τι σημαίνει όμως αυτό για το οριακό κόστος χρηματοδότησης των τραπεζών; (3)

Με ενέχυρο τα ανωτέρω ομόλογα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα («ΕΚΤ»)  και η Τράπεζα της Ελλάδος («ΤτΕ») αποδίδουν ως ρευστότητα περίπου το 60% της ονομαστικής τους αξίας. Επιπλέον, οι ελληνικές τράπεζες εδώ και καιρό αντλούν ρευστότητα από το ELA (Emergency Liquidity Assistance) που προσφέρει η ΤτΕ με κόστος 3%. Έτσι 3% συν 1.1%-1.3% προς το Δημόσιο αναγόμενο στο 60% πραγματική ρευστότητα, καταλήγει το οριακό κόστος χρηματοδότησης σε 5% και όχι 1% όπως νομίζουν πολλοί.

Αυτό το κόστος χρηματοδότησης επιβεβαιώνεται και από τις τρέχουσες προσφορές επιτοκίων για προθεσμιακές καταθέσεις. Π.χ., τράπεζα θυγατρική μεγάλου πολυεθνικού ομίλου προσφέρει αυτές τις ημέρες 5.5% για προθεσμιακές καταθέσεις.

Στο οριακό κόστος χρηματοδότησης μία τράπεζα προσθέτει το κόστος προβλέψεων για επισφαλείς απαιτήσεις (cost of credit), τα λειτουργικά έξοδα (μισθοδοσία, ενοίκια, κλπ) και, μην ξεχνάμε, το κόστος των κεφαλαίων των μετόχων. Όλα τα παραπάνω διαφέρουν από τράπεζα σε τράπεζα αλλά φθάνει να σας αναφέρω ότι το cost of credit έχει ξεπεράσει το 2%-2.5% σε ετήσια βάση. Άρα, ο πλέον αξιόχρεος πελάτης μίας τράπεζας σήμερα πρέπει να χρεωθεί επιτόκιο τουλάχιστον 8%.

Όσοι έχουν πρόσβαση σε χρηματοοικονομικές πληροφορίες μπορούν εύκολα να διαπιστώσουν ότι ομόλογα εταιριών όπως ο ΤΙΤΑΝ και ο ΟΤΕ αποδίδουν από 9%-12% για περιόδους έως 1 έτος. Ακόμα και τα ομόλογα των τραπεζών αποδίδουν 15%+ (4). Η σκληρή αλήθεια είναι ότι σήμερα το κόστος χρηματοδότησης ελληνικών επιχειρήσεων ανέρχεται σε αυτά τα επίπεδα (5). Και αυτό ισχύει με την προϋπόθεση ύπαρξης ρευστότητας.

Υπάρχει και μία άλλη, πιο σκληρή αλήθεια. Η υποστήριξη ρευστότητας από το ελληνικό δημόσιο «κυνηγούσε» από πίσω τις απώλειες καταθέσεων, αποτέλεσμα των πολλών λαθών και παραλείψεων των ελληνικών κυβερνήσεων. Και όταν «προσπερνούσε» τις χαμένες καταθέσεις, το ίδιο το Δημοσίο διεκδικούσε πρώτο τη γενναιοδωρία της ΕΚΤ. Πώς νομίζετε ότι καλύφθηκαν τα δύο τελευταία έτη τα θηριώδη ελλείμματα εταιριών όπως ΟΣΕ, ΟΑΣΑ, Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, ΕΑΒ, κλπ; Πώς καλύφθηκαν οι αυξημένες εκδόσεις εντόκων γραμματίων;

Αυτά όσον αφορά στο κόστος χρηματοδότησης. Όμως, πολλοί αποδίδουν ιδιαίτερες υποχρεώσεις στις τράπεζες:

α) οφείλουν να στηρίξουν την οικονομία και τις ελληνικές επιχειρήσεις παρέχοντας ρευστότητα σε υποφερτό κόστος και

β) συνέβαλλαν με αρνητικό τρόπο στην κρίση που βιώνουμε και οφείλουν κάποια «συγγνώμη».

Για να δούμε αν είναι έτσι.

Ως προς το α): Η βασική υποχρεώση επιμέλειας της διοίκησης μίας τράπεζας είναι προς τους προμηθευτές κεφαλαίων, δηλ. τους μετόχους, τους ομολογιούχους πιστωτές, την ΕΚΤ/ΤτΕ και τους καταθέτες. Δευτερεύουσα υποχρέωση αποτελεί η συμμόρφωση με τις οδηγίες/κανόνες του επόπτη/ρυθμιστή, δηλαδή, την ΤτΕ. Οι εμπορικές τράπεζες είναι κατ’εξοχήν («ω, τι φρίκη!») κερδοσκοπικοί οργανισμοί, επιδιώκωντας την μεγιστοποίηση των αποδόσεων στα κεφάλαια των μετόχων τους ενώ η ΤτΕ έχει την ευθύνη να χαλιναγωγήσει αυτήν την ροπή προς το κέρδος για την προστασία των καταθετών και τη γενική ευστάθεια του συστήματος. Η στήριξη της οικονομίας γίνεται από τις εμπορικές τράπεζες, όταν αυτές μπορούν, διότι συνήθως είναι συμβατή με τη βασική επιδίωξή τους, το κέρδος. Είναι πλάνη να αποδίδουμε θεσμικό ρόλο στις εμπορικές τράπεζες (6). Ούτως ή άλλως, στην Ελληνική σοβιετία, η επιδίωξη κέρδους δεν αποτελεί θεσμό.

Ως προς το β), παραπέμπω στην εκτενή μου ανάλυση στο προαναφερθέν μου άρθρο. Παραμένει η βασική διαπίστωση ότι οι ελληνικές εμπορικές τράπεζες υπό την εποπτεία της ΤτΕ δεν προκάλεσαν την κρίση χρέους που εκδηλώθηκε σε ΗΠΑ, Ισλανδία, Ιρλανδία και Ηνωμένο Βασίλειο. Ξέρουμε καλά ποιός είναι ο υπαίτιος στη χώρα μας. Παρα ταύτα, ο μέτοχοι των τραπεζών από την αρχή της κρίσης ως σήμερα έχουν καταβάλλει Ευρώ 13 δισ. σε μετρητά και, αν θέλουν να διατηρήσουν κάποια δικαιώματα, καλούνται να καταβάλλουν τουλάχιστον άλλα Ευρώ 4-5 δισ. μετά το «φέσι» του Ελληνικού Δημοσίου. Και σε αυτήν την περίπτωση, για να ανακτήσουν δικαίωμα σε μερίσματα κ.λπ θα πρέπει σε περίοδο 5 ετών να αποπληρώσουν και ένα βουνό Ευρώ δεκάδων δισ. προς τον «μπαταχτσή», με το αζημίωτο βέβαια. Πως σας φαίνονται Ευρώ 18 δισ. και βάλε; Είναι αρκετά για την «εξιλέωση» των τραπεζών και των μετόχων τους;

Παρά ταύτα, θα αποδώσω στις εμπορικές τράπεζες και τους διοικούντες των την ευθύνη που τους αναλογεί, δηλ. ότι με την αγορά των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου σίτισαν αυτό το τέρας που καταβρόχθισε κάθε υγιή δύναμη και δημιούργησε πλείστους παρασιτικούς προσοδοθήρες (7). Με άλλα λόγια, οι εμπορικές τράπεζες απεικονίζουν στην κλίμακά τους την ατομική ευθύνη του κάθε Έλληνα πολίτη για το χάλι μας.

Καθώς αναλογίζομαι αυτά που μόλις έγραψα και όσα άκουσα ή διάβασα τα τελευταία δύο έτη για τις ελληνικές τράπεζες, καταλήγω στη διαπίστωση ότι η όλη συζήτηση αφορά εν τέλει στους «φρικτούς» τραπεζίτες ως επιτομή των κεφαλαιοκρατών υπευθύνων για πάντα δεινά στη χώρα μας (αθάνατη σοσιαλιστική αφήγηση…) Ακόμα και η τόσο ενδιαφέρουσα πρόσφατη αντιλογία μεταξύ των κ.κ. Μάνου και Βαρουφάκη ξεκίνησε από τη θεωρητική συνέπεια των εν Ελλάδι φιλελευθέρων προς τις επιταγές των Αυστριακών οικονομολόγων για να καταλήξει στην ανάγκη (κατά τον κ. Βαρουφάκη) απομάκρυνσης των τραπεζιτών. Φοβάμαι όμως ότι αυτό ακριβώς επεξεργάζονται οι αμετανόητοι πολιτικοί μας – έχοντας πια απωλέσει τον έλεγχο του λογιστηρίου του Κράτους, επιδιώκουν διέξοδο μέσω του ελέγχου των τραπεζών για να συνεχίσουν τις κακές τους συνήθειες. Μήπως μπροστά σε αυτό τον κίνδυνο να αξίζει τελικά να πλέξουμε έστω και λίγο το εγκώμιο των τραπεζιτών (ούτως ή άλλως, κανείς δεν είναι τέλειος);

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

(1) Το κείμενο αυτό αντικατροπτίζει αυστηρά και μόνο τις προσωπικές μου απόψεις και δεν εκπροσωπεί με οποιονδήποτε τρόπο τις απόψεις τραπεζών, των διοικήσεών τους και άλλων ενδιαφερομένων μερών.

(2) Να ένα ενδιαφέρον trivium: 3 έτη πριν την μείωση κατά 22% των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, οι πρώτοι που υπέστησαν αναγκαστική μείωση κατά 20% των αποδοχών τους ήταν τα διευθυντικά στελέχη των τραπεζών.

(3) Όσοι έχουν σπουδάσει οικονομικά γνωρίζουν ότι οι συμπεριφορές των καταναλωτών/εταιριών επηρεάζονται πρωτίστως από το οριακό κόστος/οριακό όφελος. Στη δική μας περίπτωση, το επόμενο ευρώ ρευστότητας που θα αποκτήσει μία τράπεζα οφείλει να διοχετευθεί εκεί όπου θα μπορέσει να καλύψει το δικό του κόστος και όχι το μέσο κόστος όλης της ρευστότητας. Μόνο έτσι θα δημιουργήσει αξία.

(4) Με άλλα λόγια, συμφέρει μία τράπεζα να αγοράσει το δικό της χρέος καθώς εξασφαλίζει μεγαλύτερη απόδοση και δεν αναλαμβάνει πιστωτικό κίνδυνο.

(5) Υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις. Εταιρίες όπως η 3Ε Coca Cola ή τα ΕΛΠΕ που διαθέτουν εμπορεύσιμα αγαθά στις παγκόσμιες αγορές έχουν πρόσβαση σε χρηματοδότηση από αλλοδαπές τράπεζες με ευνοϊκότερους όρους. Αυτό δυστυχώς δεν ισχύει για την μέση ελληνική επιχείρηση που συνήθως δραστηριοποιείται σε μη εμπορεύσιμα αγαθά/υπηρεσίες.

(6) Αποδίδουμε όμως θεσμικό ρόλο στην ΤτΕ διότι έχει ως αποστολή την ευστάθεια του χρηματοπιστωτικού συστήματος και όχι την μεγιστοποίηση κερδών. Άλλη μία ανωμαλία της ελληνικής οικονομικής πραγματικότητας είναι ότι η κεντρική τράπεζα είναι εισηγμένη στο Χρηματιστήριο, αγορά αξιών για κερδοσκοπικές εταιρίες.

(7) Οι ελληνικές τράπεζες δεν ήταν μόνες τους βέβαια – το ίδιο έπραξαν και πλείστες αλλοδαπές τράπεζες. Σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον άρθρο του ο Μάνος Σχίζας εξηγεί τα κίνητρα πίσω από αυτήν την συμπεριφορά των τραπεζών.

Ο Δραχμικός Πόλεμος

Εξελίσσεται πόλεμος στη χώρα μας μεταξύ Ευρώ και δραχμής (η «δραχμούλας» όπως ανέφερε εδώ ο κ. Άρης Δαβαράκης). Οι γραμμές έχουν χαραχθεί. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν υπεροχή του στρατοπέδου Ευρώ. Μακάρι να είναι έτσι. Όμως όλα κρέμονται ακόμα από μία κλωστή. Το τρελό κομμάτι της Αριστεράς ονειρεύεται τη δραχμή και την μεγαλύτερη χρεοκοπία χώρας όλων των εποχών ενώ συγκεκριμένοι επιχειρηματικοί φορείς την προωθούν παντοιοτρόπως. Δεν είμαι σίγουρος για την προσήλωση στο Ευρώ ακόμα και για επικεφαλής κομμάτων με κυβερνητικές φιλοδοξίες.

Δε γνωρίζω τους ακριβείς λόγους της διαφαινόμενης υποστήριξης παραμονής στο Ευρώ. Υποπτεύομαι ότι πολλοί σκέφτονται ότι είναι κάτι καλό, χωρίς να έχουν αναγκαστικά καταλάβει και (πόσο μάλλον) αφομοιώσει τους λόγους. Ο πόλεμος όμως δεν έχει τελειώσει. Η παραμονή στο Ευρώ δεν μπορεί να βασισθεί μόνο σε επιθυμίες. Απαιτεί «δέρμα» από όλους και θέληση που θα προκύψει μόνο με πλήρη κατανόηση των λόγων για αυτή την παραμονή. Πάμε λοιπόν:

Επιχειρήματα κατά της επιστροφής στη δραχμή

  • Η υποτίμηση που θα ακολουθήσει την επιστροφή στη δραχμή δεν θα προσδώσει διατηρήσιμη ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα. Υποτιμήσεις που προαναγγέλλονται αντί να αιφνιδιάζουν σε οικονομίες όπου οι μισθοί και οι τιμές δεν παραμένουν σταθερές απλώς διαμορφώνουν πληθωριστικές, αυτοεκπληρούμενες προσδοκίες που ακυρώνουν τα όποια οφέλη από την αλλαγή ισοτιμιών. Ούτως ή άλλως, το χρήμα σε ικανή χρονική περίοδο είναι ουδέτερο. Δεν αυξάνει το παραγόμενο προϊόν. Ο σωρευμένος πληθωρισμός αποδίδει μεγαλύτερες τιμές στα ίδια προϊόντα και στην ίδια εργασία. Μπορείτε να βρείτε μία εύληπτη σχετική ανάλυση σε αυτό το άρθρο του οικονομολόγου J. Cochrane.
  • Το ιστορικό υποτιμήσεων στην Ελλάδα δεν είναι ενθαρρυντικό:

Ο πίνακας παραπάνω δείχνει ότι η δεκαετία του 1980 με τη διολίσθηση και τις υποτιμήσεις παρουσίασε μικρότερη ποσοστιαία αύξηση εξαγωγών αγαθών έναντι της 8ετίας υπό του Ευρώ. Επιπλέον, το μεγαλύτερο κομμάτι της αύξησης προέκυψε την περίοδο 1987-1989 διότι η υποτίμηση του 1985 συνδυάστηκε με δια νόμου 2ετές πάγωμα των ονομαστικών μισθών. Ένα πιο σύγχρονο παράδειγμα: το φιορίνι Ουγγαρίας έχει υποτιμηθεί έναντι του Ευρώ κατά 25% από το 9/2008 αλλά η ουγγρική οικονομία παρέμεινε ανεμική ενώ τώρα πατάει σε πολύ λεπτό πάγο.

  • Η ανταγωνιστικότητα δεν μετριέται μόνο σε απόλυτα μεγέθη κόστους. Όσοι σπούδασαν οικονομικά έμαθαν ότι οι χώρες οφείλουν και μπορούν να εξάγουν επιτυχώς υπηρεσίες/προϊόντα στα οποία έχουν συγκριτικό πλεονέκτημα ακόμα και αν το απόλυτο κόστος τους είναι υψηλότερο από αυτό των ανταγωνιστριών χωρών. Το εύκολο χρήμα και η εμμονή μας με μία θέση στο δημόσιο μας απομάκρυνε από αυτή την πολύ βασική οδηγία της οικονομικής επιστήμης. Ο κ. Αρίστος Δοξιάδης σε αυτή την εξαιρετική ομιλία του εξήγησε, μεταξύ άλλων, πως το 2007 το 75% των Ελλήνων εργαζομένων απασχολούνταν στις μη εμπορεύσιμες υπηρεσίες και αγαθά (έναντι 62% το 1992)! Θα υποστούμε λοιπόν μία υποτίμηση για να ωφεληθεί το 1/4 μόνο των εργαζομένων μας;
  • Επικεντρωνόμαστε στην υποτίμηση και ξεχνάμε ότι πρέπει να προηγηθεί άμεση αλλαγή νομίσματος. Αναλογιστήκατε τι σημαίνει εγκατάλειψη του Ευρώ για καταθέσεις, δάνεια, υφιστάμενες συμβάσεις, βιωσιμότητα τραπεζών, φυγή κεφαλαίων, κλπ; Ποιές αλλοδαπές τράπεζες θα συναλλαχθούν με ελληνικές επιχειρήσεις, με ποιούς όρους και σε ποιό χρονικό διάστημα από την εγκατάλειψη του Ευρώ; Το συναλλακτικά κόστη θα εκτιναχθούν, επιβαρύνοντας τις προσδοκώμενες εξαγωγές. Ελλοχεύει ο κίνδυνος να μειωθούν σε πρώτη φάση οι εξαγωγές ακυρώνοντας έτσι ακόμα και το προσωρινό όφελος μία υποτίμησης;
  • Μία υποτίμηση επιφέρει τεράστια μεταφορά αξίας/πλούτου από τους δανειστές στους δανειζόμενους και από τους έχοντες παγιδευμένα περιουσιακά στοιχεία στην Ελλάδα προς τους έχοντες στο εξωτερικό. Κάποιος ή κάποιοι θα αποφασίσουν για το αρχικό μέγεθος αυτής της μεταφοράς πλούτου. Ποίοι, πώς; Αναγκαστικά θα υπάρξουν μερικοί ιδιαίτερα κερδισμένοι και μερικοί ιδιαίτερα χαμένοι. Τι σημαίνει αυτό για την συνεκτικότητα του πληθυσμού μας;
Επιχειρήματα υπέρ της διατήρησης του Ευρώ
  • Το Ευρώ είναι ένα νόμισμα-άγκυρα. Ο μέσος πληθωρισμός τη δεκαετία του 2000 ήταν 3,2% έναντι 11,1% τη δεκαετία του 1990 (Πηγή: Τράπεζα της Ελλάδος) παρότι η σπατάλη, η διαφθορά και το γενικό ξεχαρβάλωμα του κράτους επικρατούσαν και στις δύο δεκαετίες. Η υιοθέτηση του Ευρώ αποτέλεσε μία ισχυρή δέσμευση προς τους τρίτους ότι δεν θα υπάρξει υποτίμηση και πληθωρισμός. Αντίστοιχα διαμορφώθηκαν και οι πληθωριστικές προσδοκίες. (Για τον ίδιο λόγο πληρώναμε και χαμηλά επιτόκια για τα δάνειά μας – σε αυτή την περίπτωση ισχύει το ουδέν καλό αμιγές κακού).
  • Έχουμε μία Κεντρική Τράπεζα με υπόσταση που έχει υποστηρίξει έμπρακτα την οικονομία μας. Με τι θα την αντικαταστήσουμε;
  • Xώρες με επιτυχημένες οικονομίες έχουν σταθερό νόμισμα. Η Ελβετία, ο Καναδάς, η Δανία αλλά και οι χώρες της ΕΖ βορείως των Άλπεων, τα πάνε μία χαρά. Το σταθερό νόμισμα διώχνει την ομίχλη του πληθωρισμού και φωτίζει τα πραγματικά δυνατά σημεία αλλά και τις αδυναμίες μίας οικονομίας. Μόνο τότε είναι δυνατή η πραγματική προσαρμογή, η θετική, διαρκής εξέλιξη. Αλλιώς η Ζιμπάμπουε θα είχε την πλέον επιτυχημένη οικονομία.
  • Η υιοθέτηση του Ευρώ είναι υποχρεωτική για όλα τα μέλη της Ε.Ε, με τις τρεις εξαιρέσεις του Ηνωμένου Βασιλείου, της Δανίας και της Σουηδίας. Αν εμείς επιλέξουμε να φύγουμε από το Ευρώ, ποία θα είναι η θέση μας στην Ε.Ε; Πόση σημασία θα μας δίνουν τότε; Δεν θα είναι πια αναπόφευκτη και η έξοδος από την Ε.Ε; Τι θα σημαίνει αυτό για τα εθνικά μας συμφέροντα;

Απάντηση σε αντεπιχειρήματα του στρατοπέδου της Δραχμής

  • Αντεπιχείρημα: Η συνταγή της τρόικας έχει αποτύχει – φέρνει μόνο ύφεση, ανεργία, και αυξανόμενα χρέη χωρίς φως στο τέλος της σήραγγας. Άρα, πρέπει να δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Η δραχμή και η υποτίμηση θα δώσουν μία διέξοδο.Απάντηση: Πρώτον, το μνημόνιο δεν έχει εκτελεσθεί όπως συμφωνήθηκε άρα αξιολογείται κάτι που δεν εφαρμόσθηκε. Δεύτερον, όπως αναφέρθηκε παραπάνω, το ουσιαστικό πρόβλημα είναι η εσωστρέφεια της οικονομίας μας. Μία υποτίμηση πιθανώς να ωφελήσει το 25% των εργαζομένων. Χωρίς ανακατανομή ανθρωπίνων και κεφαλαιακών πόρων προς εμπορεύσιμα προϊόντα/υπηρεσίες όπου έχουμε συγκριτικό πλεονέκτημα, δεν θα επιτευχθεί σταθερή ανάπτυξη αλλά θα απλώς καταλήξουμε σε πληθωρισμό. Ο κ. Α. Δοξιάδης στην προαναφερθείσα ομιλία του τονίζει ότι μπορεί να απαιτηθεί μετακίνηση έως 750 χιλ. απασχολουμένων από μη εμπορεύσιμα αγαθά/υπηρεσίες σε εμπορεύσιμα, κυρίως με την ίδρυση ή τον μετασχηματισμό μικρομεσαίων, εξωστρεφών επιχειρήσεων όπου οι Έλληνες έχουν κάποια θεσμικά συγκριτικά πλεονεκτήματα. Βεβαίως και δεν φθάνει αυτό: απαιτούνται και άλλες δράσεις όπως η μείωση της γραφειοκρατίας και των υποχρεωτικών δαπανών υπέρ τρίτων ώστε δεν θα τιμωρούνται όσοι συμμορφώνονται στους νόμους ενώ θα μειωθεί οριζόντια το κόστος παραγωγής στη χώρα μας. Αυτή θα είναι μία ουσιαστική «υποτίμηση» με διαρκή, μακροπρόθεσμα οφέλη.
  • Αντεπιχείρημα: Η επιστροφή στη δραχμή θα μας επιτρέψει να ανακτήσουμε την εθνική κυριαρχία μας. Θα απαλλαγούμε από την τρόικα και θα ελέγχουμε το νόμισμά μας. Απάντηση: Θα είναι όντως μία νέα κυριαρχία, αυτή του πληθωρισμού και της επιστροφής στις παλιές, κακές συνήθειες. Επιπλέον, το Ευρώ δεν σημαίνει αναγκαστικά απώλεια κυριαρχίας. Η Γαλλία, π.χ., έχει συνεχή δημόσια ελλείμματα από το 1975 αλλά κανείς δεν ισχυρίζεται ότι έχασε ουσιαστική εθνική κυριαρχία με το Ευρώ, πέρα από αυτή που έχουν παραχωρήσει όλες οι χώρες της Ε.Ε. Απολέσαμε την εθνική μας κυριαρχία διότι σπαταλήσαμε τις ευκαιρίες που μας δόθηκαν. Η επανάκτησή της ξεκινά με την επίτευξη πρωτογενών δημοσιονομικών πλεονασμάτων.

Αποπειράθηκα να συγκεντρώσω όσο γίνεται περισσότερα οικονομικά επιχειρήματα υπέρ της παραμονής στο Ευρώ. Σας έπεισαν; Αν ναι, ξεχάστε τα. Διότι είναι δευτερεύουσας σημασίας. Πάμε λοιπόν από την αρχή:

Αναρωτηθείτε: Γιατί μπήκαμε στην Ε.Ε.; Τη δεκαετία του ’70 ήμασταν μία χώρα στην περιφέρεια της Ευρώπης (όπως πάντα), με μικρή οικονομία (άρα χωρίς ιδιαίτερο οικονομικό ενδιαφέρον για τις βιομηχανίες της τότε ΕΟΚ) και με σαφέστατα λιγότερα διαπιστευτήρια δημοκρατικών θεσμών. Προηγηθήκαμε άλλων χωρών όπως οι Σκανδιναβικές, η Αυστρία, η Ελβετία. Πρακτικά, η είσοδος στην ΕΟΚ οφείλεται στην επιμονή του Κων/νου Καραμανλή και σε ηγέτες όπως ο Ζισκάρ Ντ’Εσταίν οι οποίοι, εμποτισμένοι στην κλασική τους παιδεία, δεν μπορούσαν να διανοηθούν την Ευρώπη χωρίς τον Παρθενώνα.

Εμείς πανηγυρίσαμε την ένταξή μας ως κατοχύρωση εθνικών συμφερόντων και εθνικής ασφάλειας επιβαίνοντας στο άρμα της Ευρώπης. «Μυριστήκαμε» και το επερχόμενο χρήμα. Βέβαια, στις επόμενες εκλογές ανταμείψαμε κόμματα που διακήρυτταν «ΕΟΚ & ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο» ή «Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες.» Και γιατί όχι; Μόλις ενταχθήκαμε στην ΕΟΚ, κυριάρχησε η αφήγηση ότι μας το χρωστούσε η Ευρώπη (στρατηγική θέση, πάτημα για τα Βαλκάνια, κλπ.) Παρασυρμένοι από αυτό το παραμύθι, την αίσθηση ότι δικαιωματικά θα εισπράτταμε τα οικονομικά και άλλα οφέλη της Ευρώπης, βρήκαμε πάλι ευχάριστο καταφύγιο στην περιβόητη ιδιαιτερότητά μας («έθνος ανάδελφον»). Εμείς και η Ευρώπη δεν λέγαμε πάντα; Παίξαμε με τους δικούς μας κανόνες και, παραφράζοντας το ατυχές σλόγκαν του ΕΟΤ, ζήσαμε το μύθο μας στην Ευρώπη. Ζήσαμε σαν Ευρωπαίοι δουλεύοντας ως μεσανατολίτες. Αγνοήσαμε ή, ακόμα χειρότερα, δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ τι σήμαινε η συμμετοχή μας στην Ε.Ε., ποίο ήταν το ειδικό βάρος μας και ποίος ο ρόλος που μπορούσαμε και οφείλαμε να παίξουμε.

Σκεφτείτε: Στα τριάντα χρόνια συμμετοχής μας στην Ε.Ε., τι προσφέραμε ως κράτος και ως λαός στην πρόοδο της Ευρώπης; Πώς υπηρετήσαμε το συμβολικό βάρος που φέραμε ως θεματοφύλακες της κοιτίδας του Δυτικού πολιτισμού; Πήραμε πολλά. Τι δώσαμε; Απεργίες και κλείσιμο αρχαιολογικών χώρων αντί για συμμόρφωση στους κανόνες της Ένωσης. Κατεστραμμένα πανεπιστήμια αντί για κέντρα δημιουργίας,προώθησης και μετάδοσης γνώσης για τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό. Σήμερα αντιμετωπίζουμε τον χλευασμό, μας απαξιώνουν αλλά τι κάναμε για να εμπνεύσουμε σεβασμό;

Θεωρείστε λοιπόν την παραμονή στο Ευρώ ως την ευκαιρία μας για εξιλέωση, ως την αποφυγή της θεωρητικής εύκολης λύσης που θα επιτρέψει την παλινδρόμησή μας στις κακές συνήθειες. Η επιστροφή στη δραχμή θα επιβεβαιώσει την καταστροφική «ιδιαιτερότητά» μας, θα δώσει αναπνευστήρα οξυγόνου στους κακούς πολιτικούς και επιχειρηματίες μας και θα ακυρώσει κάθε προσπάθεια εγκατάστασης ισχυρών και διαρκών πολιτικών και οικονομικών θεσμών. Αντί για περιδίνηση σε πληθωρισμό και άγρια ανακατανομή πλούτου, ας βάλουμε κάτω το κεφάλι για να προσαρμοστούμε υπό τον ωφέλιμο περιορισμό των ευρωπαϊκών θεσμών.

Να θέσουμε στους εαυτούς μας τα ενοχλητικό ερωτήματα: Έχουμε ως κράτος και λαός την περηφάνια, το φιλότιμο και το σθένος να αλλάξουμε για να καλύψουμε το χρέος μας (προς τους δανειστές μας, προς τον εαυτό μας) και να επιβεβαιώσουμε τη θέση μας στην Ευρώπη; Θέλουμε, αντί να εισπράττουμε τον χλευασμό ή ακόμα τον οίκτο και τη συμπάθεια των άλλων, να ανακτήσουμε τη δική μας αξιοπρέπεια, να γίνουμε παραγωγικοί, να συμπορευθούμε ως Ευρωπαίοι;

Θα κερδίσουμε το Δραχμικό Πόλεμο;

This is why I don’t give you a job – Andor Jakab

I could hire 12 people with ???760 net salary, but I don’t. I’ll tell you why. You could work for my service provider company in a nice office. It’s not telemarketing, it’s not a scam. You would do serious work that requires high skills, 8 hours a day, weekdays only. I would employ you legally, I would pay your taxes and social security. I could give such a job to a dozen people, but I will not, and here I’ll explain why.

I wouldn’t hire a woman.

The reason is very simple: women give birth to children. I don’t have the right to ask if she wanted to. If I had the right, and she answered, she could deliberately deceive me or she could change her mind.

Don’t get me wrong, I don’t have any problem with women giving birth to children. That’s how I was born and that’s how my child was born. I wouldn’t hire a woman because when she gets pregnant, she goes for 3 years maternity leave, during which I can’t fire her. If she wants two children, the vacation is 6 years long.

Of course, work has to be done, so I would have to hire somebody who works instead of her while she is whiling away her long holiday years. But not only couldn’t I fire her while she’s away, I couldn’t fire her when she comes back either. So I would have to fire the one who’s been working instead of her the whole time. When a woman comes back from maternity leave, I would be legally forced to increase her salary to the present level in her position. Also, I would be required to give out her normal vacation days, that she accumulated during her maternity leave. When she finally comes back to work, she would start with 2-4 months of fully paid vacation.

I wouldn’t hire people over 50 either.

Not that I have any problem with the most experienced professionals. I wouldn’t hire them, because they are soon in the protected age. And then I would be trapped with them, similar to the trap with employing women. You can’t fire people in the protected age, so I would have to pay the salary and its total cost even if he or she doesn’t work well, or at least up to acceptable standards. I couldn’t fire the protected employee, but someone would have to do the  job right; so I would have to hire another person. It’s all right with me if they’re protected, but then I won’t hire them.

I would only hire 25-50 years old men.

They’re also risky to hire. Since I don’t have the right to fire them, if for any reason (I don’t have enough income, or I don’t like how they work) I want to. There’s a high risk that they will go to court, and there’s a high chance they will win. But this risk I would be prepared to handle.

You would cost me ???1572.

Your Net Salary:  Your Gross Salary:  My Total Cost:  State markup:
 ??? 185  ??? 238  ??? 306  165%
 ??? 227  ??? 306  ??? 393  173%
 ??? 322  ??? 458  ??? 589  183%
 ??? 408  ??? 612  ??? 786  193%
 ??? 479  ??? 765  ??? 982  205%
 ??? 570  ??? 917  ??? 1178  207%
 ??? 760
 ??? 1223  ??? 1572  207%
 ??? 950  ??? 1529  ??? 1965  207%

This is actual 2011 data from the www.nettober.com  salary calculator. As you can see, your ???760 salary would cost my company ???1572. The only way this 2x state multiplier could be lower, is if I pay a lower salary. But I wouldn’t hire you for less money, because I think you couldn’t make a decent living for less then ???760. You would become depressed, destroy your own life, my company and even me. So, I am not willing to hire anybody for less than this sum.

It’s only Hungary that is so fucked up:

This chart is from a Deloitte study. As you can see, the state takes away less than half of your salary everywhere else. It’s annoying that I pay you more than ???1500, but you only receive a little less than half of it. Especially since you will not get any better medical care than anybody registered with a minimum wage income.

I would also have to take into consideration that a 35 years old person is entitled 25 days of vacation per year. This means 1 extra month where someone else has to do step in. If I needed 12 peoples’ labor, I would have to employ 13 to account for the one who’s on vacation at any given time.

But I would still give you a job despite everything stated previously.

I am a braveheart entrepreneur. Entrepreneurs take risks, so I would sell my apartment and move to a rented flat. I would hope that the ???90,000 from the sale will be enough. I would launch my business bravely, and if I didn’t succeed (quite likely with startups) I wouldn’t be a crybaby.

My company would provide an excellent service, and that’s impossible to provide without decent working conditions. I would employ 13 people. I would constantly need 12 peoples’ work, plus the one who works instead of the one on vacation. 14 people, including me, would work in the 158 sqm nicely furbished, and comfortable office. This would cost 10 ???/sqm/month for rent, and 3,5 ???/sqm/month for utility fees, with a total cost of 2133 ???/month.

These would be my monthly expenses:

Office: ??? 2,133
Wages: 13 x ???1572 = ??? 20,436
Other expenses (accounting, marketing, etc.): ??? 3,058
Total: ??? 25,627

Pretty scary for monthly bills isn’t it? This is how much I would have to pay out every month, regardless of my income. In the good months, and the bad months too. In the summer low season, and before Christmas when we would do far less work.

The company couldn’t possibly sell more than 1000 hours / month of billable service in the average month. So to break even, making enough income to cover my costs, I would need to set my pricing at ???25,627 / 1000 = ???25 / hour. But breaking even isn’t enough, I would also need some profit.

I am not greedy, the market is tough too, I would markup my prices with 20% profit. This would increase my hourly rate to ???30, that is pronounced as thirty Euros plus VAT, ???37,5. I would round this sum (down), so our customers would pay ???37 / hour for our service.

I am not greedy, and the market is tough too. I would markup my prices with 20% profit. This would increase my hourly rate to ???30, that is pronounced as thirty Euros plus VAT, ???37,5. I would round this sum (down), so our customers would pay ???37 / hour for our service.

Out of this ???37, 7 would go directly to the state, 30 would be company income. I am an optimistic person. Our marketing would kick ass, my plans would work perfectly, we would succeed at selling an average of 1000 hours of service monthly. Business would fly, I would be lucky with all my employees, everybody would work like a charm.

This would generate 1000 x ???30 = ???30,000 company income.

???4,373 would be profit. I could pay ???2,446 gross salary to myself, that would cost my company ???3,144. Out of that, ???1,521 would be my net salary, almost the double of what my employees make, and the company would make ???1,229 profit before taxation. Out of the company profit, I would pay ???122 corporate tax, and the local business tax, 2% of company income, which is ???600. At the end, the company would have ???507 per month left in its bank account to keep.

So I would make ???1,521 per month, but don’t forget, that I sold my ???90,000 apartment, and I invested it in the company. So I would have to rent a flat for at least ???300, otherwise I would become homeless. I would live a modest life, wouldn’t spend a lot, and my wife would also make money. I wouldn’t even have the time to spend much, because unlike my employees, I would work 12 hours every day, even on the weekends.

This way I could save ???900 per month, so my ???90,000 investment would return in 100 months. It would take 9 years to recover the money that I invested in the company, so I could buy myself an apartment again. From then on I wouldn’t have to live on a tight budget, I wouldn’t have to pay rents, and wouldn’t have to save either. I would live like a European.

Under these circumstances – I hope it’s understandable – I don’t feel a strong urge to sell my apartment and invest the money into a new company.

But for 4 reasons I will definitely not do it.

  1. The competition sells the same service, illegally, under really crappy circumstances, charging only ???9 per hour. They simply pocket the money, without even issuing an invoice; it doesn’t even include the VAT. They don’t have to take any responsibility, there are no warranties, they officially don’t do anything, there’s not even an official, legal trace of their existence. They don’t have to rent an office, hire an accountant. By doing this 5 hours a day, they can easily make ???1,000. They would point their middle fingers to my ???760 job offer, where they wouldn’t be allowed to do crappy work, but show up on time every day and meet very high professional standards in their work. They wouldn’t be allowed to defraud the customers, and if they did, they would be fired.
  2. The competition would do smear campaigns against my company. I would    have to face anti-capitalist propaganda, I would be seen as a greedy asshole who charges ???37 for what others charge ???9, I would be an enemy of the nice Hungarian people, while others work honestly for a fraction of my price…
  3. Many of my employees would only come to work for me to learn my business secrets and to steal my clients. They would lure them away by lying that they will get the same value and quality of service, but at a fraction of the price. After they stole enough clients, they would deliberately cause a great deal of harm to my company to get themselves fired. Then they would then go to court, stating that I fired them illegally, and they would win the case. In the meantime, they would happily work for the stolen clientele, that has cost me a fortune to build up. And, of course, they would be offended. They would trumpet on all kind of forums, telling everyone they have worked for my company, they know what they’re talking about. Not only is my service very expensive, but the quality is a piece of crap too.
  4. Complaining about all this wouldn’t help, no one would give a flying fuck.

So this is basically why I don’t give anyone a job. And I think a lot of other entrepreneurs who have experienced starting a business, will also not give jobs because of these issues. And this is why more and more people are jobless, who buy fewer and fewer things, which means they pay less VAT. And this is why there are fewer and fewer decent companies, who hire less employees, who pay less taxes, so there’s less state money for social aids, and this is why social aid is about to come in the form of concentration camps.

I will only give you a job if:

  1. I can fire you, when and if I want to.
  2. If VAT goes down to at most 20%, but better yet 15%.
  3. If the state takes away “only” 30% of your money.
  4. If higher income is not exponentially punished.
  5. If the state punishes corruption instead of decent companies.

Until these things change, I won’t give a job. Until the state ferrets out corruption in every possible aspect, I won’t start a business, and I won’t create jobs.

 

This is a translation of the original Hungarian post, “T??lem ez??rt nem kapsz munk??t” posted on the 27th of July, 2011.  Although it rocked the Hungarian blogosphere – generated more than 90,000 Facebook likes – nothing has changed for the better. On the contrary. It’s a whole lot worse now. To all of you international readers, here ???760 net sounds like a dream salary for most people. Even medical doctors make less than half of this, at the beginning of their career. Prices on the other hand are the same as everywhere else.

>HUGE< thanks go to Spencer Rathbun for helping me out with the English txt.

Follow-up: “I don’t give a job. Am I being antisocial?” – My apology to those who got really upset after reading the first few paragraphs.

 

Reactions to this post:

Hacker News discussion thread

Reddit discussion thread

Twitter trackbacks on Topsy

Toto je d??vod, pre??o v??s nezamestn??m (Slovak translation)

Pogled iz kutije iliti zasto ne vredite koliko mislite. (Serbian spin-off)

ArcticStartup (Guest post with further comments)

Greva fiscal?? a patronilor a pus Statul ??n genunchi
(Romanian article about illegal work, linking to this post)

Don’t worry, I’m an economist: The Eastern approach *
(*Nothing. I only wanted to make sure you check this one out.)

Por esto es por lo que no te doy un empleo (Spanish discussion)

Din cauza asta n-o s??-??i ofer un loc de munc?? (Romanian translation)

I ??s per aix?? que no et dono feina (Catalan translation and discusson)

Dac?? ??i-a pl??cut articolul, d??-l mai departe! (Romanian discussion on blogary.ro)

?????????????????????????????????5000??????????????????????????????????????????????????????Andor Jakab????????? (: This one looks Chinese to me. Thanks Yang Li! 🙂

?? por causa disto que eu n??o te darei emprego (Portuguese translation)

Wieso ich Dir keine Stellung gebe (German translation)

Za??to vam nikad ne??u dati posao (summary in Metro Croatia)

Razlog, zakaj vam ne dam slu??be
(Slovenian translation in Finance newspaper – online and print)

Please let me know if you have posted a reaction.

Comments and stuff on my facebook page.

 

 

–>

?????????????????????? ???? ???????????????????? ?????? ???????????????? ???????????? ?????? ?????????????????? ?????? ?????? ??????????????. ?????????? ?????????? ?????? ??????????????????.