Πόσο ζυγίζει μία ψήφος;

Αναμόχλευα στο μυαλό μου την λογομαχία που οργάνωσε το IQ2 αρχές του Δεκεμβρίου επί της προτάσεως “Μαζί τα φάγαμε: Σε μία δημοκρατία η ευθύνη είναι συλλογική.”

Η θέση ενάντια στην πρόταση κέρδισε με σημαντική διαφορά την ψηφοφορία (παρακολουθήστε το debate εδώ) και ακόμα αιμορραγώ πνευματικά από το αποτέλεσμα. Μου αφαίρεσε κάτι ιδιαίτερα σημαντικό. Μου άρπαξε την Ευθύνη. Άραγε, είναι τελικά η Δημοκρατία μία διαδικασία μέσω της οποίας οι πολίτες είναι ελεύθεροι να διαλέξουν ποιον θα κατηγορούν;

Democracy is a process by which people are free to choose the man who will get the blame – Laurence J. Peter

Στη λογομαχία έθεσα την ερώτηση εάν η ψήφος του κατοίκου του Περάματος ζύγιζε λιγότερο από την ψήφου του διαπλεκόμενου επιχειρηματία, του ελέγχοντα τα ΜΜΕ ή του οργανωμένου συνδικαλιστή. Η απάντηση από τον εκπρόσωπο ενάντια στη θέση ήρθε αβίαστα και ήταν ρητορικά φλογερή: βεβαίως και ζυγίζει λιγότερο, πως μπορεί ο απλός ψηφόφορος να επηρεάσει το εκλογικό αποτέλεσμα στον ίδιο βαθμό που θα το επηρεάσει ο διαπλεκόμενος; Να γιατί η ευθύνη δεν είναι συλλογική.

Αναλογιζόμενος ότι αυτή η απάντηση έρχεται τόσο φυσιολογικά και συνήθως γίνεται εύκολα αποδεκτή, σκέφθηκα: τι έγινε με το “ένας πολίτης – μία ψήφος;” Αυτό άλλωστε ήταν και ένα από τα καλύτερα επιχειρήματα ενάντια στη δημοκρατία:

The best argument against democracy is a five minute conversation with the average voter – Winston Churchill

Τι σημαίνει άραγε να κάνουμε δεκτή την απάντηση που έλαβα στην λογομαχία; Δεν μπορώ να έχω ουσιαστικό λόγο στα πράγματα παρά μόνο αν γίνω διαπλεκόμενος; Έχω στην ουσία απωλέσει το δικαίωμα του εκλέγειν, πρέπει να δεχθώ την ακύρωση της συμμετοχής μου, τη διαγραφή της ευθύνης μου;

Πέρα από το πρώτο σχόλιο του που ανέφερα παραπάνω, ο Τσώρτσιλ συμπλήρωσε ότι η δημοκρατία ήταν η χειρότερη μορφή διακυβέρνησης με εξαίρεση όλες τις άλλες που δοκιμάστηκαν. Η δημοκρατία καθρεφτίζει τις πράξεις αλλά και τις παραλείψεις του καθενός μας. Μας ανταμοίβει ανάλογα με τη δράση μας ή την αποχή μας. Μας κάνει όμως και ένα μεγάλο δώρο. Φθάνει να παραδεχθούμε το βάρος που αναλαμβάνουμε. Έχω δοκιμάσει να το αναλάβω εδώ.

Democracy is a device that insures we shall be governed no
better than we deserve. – George Bernard Shaw

In a democracy, the individual enjoys not only the ultimate power but carries the ultimate responsibility. –Norman Cousins

Αυτό είναι το δώρο – η Ευθύνη, ατομική και, εντός της Δημοκρατίας, αθροιζόμενη με τις άλλες ατομικές, συλλογική.

Η κρίση που περνάει η χώρα μας μπορεί να δεχθεί πολλές πιθανές λύσεις. Η πιθανότητα επιτυχίας οποιασδήποτε λύσης όμως επηρεάζεται άμεσα από τη θέληση του καθ’ενός μας να αναλάβει την ευθύνη που του αναλογεί για τη σημερινή κατάσταση. Η διαχείριση των θεμάτων της χώρας μας έγινε από αυτούς που εξελέξαμε ή, χειρότερα, από αυτούς που αφήσαμε άλλους να εκλέξουν για εμάς.

Τι σημαίνουν όλα αυτά ενόψει των επερχόμενων εκλογών; Πως θα λειτουργήσουμε; Θα ψηφίσουμε ξανά κόμμα, ηγέτη, τον υποψήφιο βουλευτή που θα μας κάνει το ρουσφέτι; Ή, ακόμα χειρότερα, θα απέχουμε;

Σημαίνουν πολλή δουλειά. Διότι σε αυτές τις εκλογές, δεν θα έχουμε καν τη δικαιολογία ότι δεν ξέρουμε την πηγή του κακού. Τώρα, περισσότερο από ποτέ, έχει μεγαλύτερη σημασία ποιον υποψήφιο βουλευτή θα ψηφίσουμε.

Και εδώ είναι η πολύ δουλειά. Για να προσλάβω ένα υφιστάμενό μου δαπανώ ενέργεια και χρόνο: μελέτη βιογραφικών, συνεντεύξεις, κλπ. Αξιολογώ με μεγάλη προσοχή όλα τα στοιχεία και προσπαθώ να διακρίνω πόσο θα αποδώσει, τι θα συνεισφέρει στην ομάδα. Δεν αξίζει η επιλογή του βουλευτή που θα ψηφίσω τουλάχιστον τον ίδιο κόπο; Ναι, αυτό σημαίνει αρχικό ξεκαθάρισμα από πολλές επιλογές (πχ Β’ Αθηνών) και προσωπική επαφή και συνέντευξη του κάθε υποψηφίου. Ανάκριση με συγκεκριμένες ερωτήσεις. Επίπονη αξιολόγηση. Ξεψάχνισμα κανονικό.

Δεν διακρίνω ευκολότερο δρόμο. Αν εκχωρήσουμε την απόφαση μας στα ταγμένα ΜΜΕ, στους διαπλεκόμενους επιχειρηματίες, στους κομματικούς σχεδιασμούς, να ξέρουμε ότι έτσι δίνουμε ένα κομμάτι της ελευθερίας μας:

Democracy is essentially anti-authoritarian–that is, it not only demands the right but imposes the responsibility of thinking for ourselves. John Dryden

Δανείστηκα τη σοφία όλων όσων ανέφερα εδώ διότι δεν είχα τη δυνατότητα να πω τα ίδια πράγματα με λιγότερες λέξεις. Όσα όμως αναφέρθηκαν έχουν άμεση και επίκαιρη εφαρμογή. Η σοσιαλίζουσα οργάνωση των οικονομικών θεμάτων στη χώρα μας απαιτεί πια την ιδιαίτερα υπερήμερη αντίδρασή μας. Αλλιώς,

The democracy will cease to exist when you take away from those who are willing to work and give to those who would not. Thomas Jefferson

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s